( 69 ) [Pars I. 1786. J 
OBSERVATIONES ZOOLOGICAE. 
DE ALAUDIS NOSTRATIBUS. 
Alvqs, ad Alaudae genus referendae, dignoscuntur imprimis ex ungue digiti postici multo lon- 
giore, ac in aliis canoris Avibus, quibus rostrum est tenue, subulatum, redum. Alau- 
darum species o6to recenset Linnaeus, quibus pensylvanicam addidit Edwardus, mango- 
licam 111. Pallas, duasque alias CI. Sonnerat; attamen nuper celeberr. Brissonius 
Alaudai7i magnam Catesbey ab hoc genere separandam, et Merulis suis adiungendam 
esse duxit. At maior adhuc difficultas in determinandis harum Avium speciebus occur- 
rit. Aldrovandus suas Alaudas ita describit, ut ne quidem oculatus Willughbey di- 
vinare potuerit quales species sub nominibus Stopparolae^ Grisoliae, et Spipolae indi- 
care voluerit. Sed nec ilia quae ex Bellonio et Aldrovando hac desuper exscripsit 
lONSTONUS, lucem aliquam in his tenebris affundunt. Egregius quoque Brissonius con- 
stantes illos, seu nullo anni tempore, nullaque aetate mutabiles charaderes in his Avi- 
bus non invenit. An praestantiores vidit 111. Linnaeus ? Sed quaenam est eius Alauda 
Spipoletta ? quaenam trivialis ? An caeterae quoque species ex datis chara6leribus facile 
dignoscuntur? Ego sane, ut ingenue fatear, de certitudine hac nondum persuasus 
sum, ut coa6lus ideo fuerim definition es specificas harum Avium certiores quaerere, ut 
facilius adgnoscantur. 
ALAUDA (arvensis) griseo-fuscoque varia ; pe^ore, abdomine^ femoribusqiie albidis ; refiricibus 
duabus mediis interiore latere riifescentibus. Haec copiosior et frequentior occurrit, 
cuius sexus alter dum verno tempore spirali fere du6lu sese in aera eousque etiam attol- 
lit, ut oculorum aciem effugiat, ideo a Kleinio caelipeta fuit appellata. Nulla aha 
diutius et suavius cantillat, nulla magis gregaria, nullaque alia maiori copia in retia 
compeUitur. Prima haec veris adventum adeo praecoci cantu praenuntiat, ut aliquas 
salten non advenas diceres, sed a brumali lethargo tunc temporis expergefa6tas. Aves 
istae in cohortes adunatae migrant Ocftobri M., eaedemque verno tempore cum sociis 
apud nos denuo circumvolant, antequam seiuncSlae nuptias instituant. 
In hac specie latus exterius re6lricum duarum extimarum totum est album, eiusque bonam ico- 
nem dedit Mayer Animal. 1. Tab. XCVII. 
ALAUDA ( pratensis ) linea superciliari albida, subo£ulari fusca. 
Statura et rostrum prioris. Alba sunt pedlus, et infra medium abdomen et crysus ; fusco- 
ferrugineoque variegata sunt coUum, pe6loris regio superior, dorsum, alarumque ba- 
ses. Unguis posticus digito proprio subaequalis est. 
Gregaria non est. Ruri degit circa rusticas casas. Hybernat, et prata frequentat, imprimis 
revoluta. Synonyma Bellonii, et Aldrovandi, ad banc speciem a Linnaeo ci- 
tata, pertinet ad Alaudam brumakin, cum omnium minimam, et flavescentem esse 
dixerit. 
IP Varietatem albam habet ornithologia florentina Tab. 373. 
ALAUDA (Turdina) gula et pe^ore flavescentibus, fusco-maculatis ; ungue p&stico breviore, 
arcuato. 
Minor 
[ ' ] 
