[Pars L 1786.] 
( 70 ) 
Minor prioribus. Mandibula superior sub apice leniter emarginata. Huic redtrix extima Ute- 
ris exterioris dimidiam partem albam gerit. 
Alaiidae quoque suae campestri gulam et pe6lus flavescens tribuit 111. Linnaeus, sed an no- 
stram intelligat, incertus sum adhuc. Videtur tamen nostra non differre a Spipola or- 
NiTHOLOGiAE FLORENTiNAE Tab. 387., a SpipoUtta BuFFONii V. /. 43., et a Spipoletta 
Florentinorum^ teste Willughbey Ornitholog. L. II. §. X. quam ei similem facit, 
quae Tordino a Venetis appellatur. Turdina quoque dicitur in Insubria, eique finitima 
parte Tyrolensis Cojiiitatiis^ ob aliquam coloris cum Turdo Miisico similitudinem. Avi- 
cula haec migrat 0(5lobri M., paucarum satellitio stipata, quam Aucupes eius sibilum 
imitantes sororibusque filo alligatis, et in altum elatis alliciunt, ut virgulis visco ob- 
du6lis capiatur. 
An hue spe6lat ALAUDA sepiaria Brissonii III. /. 347. Sp. 4.? 
ALAUDA ( Turlli ) linea siipei'ciliari, reBricibusque i — 4., apice albo ungue posiico longiore. 
Statura A. Turdinae. Supra fusco-rufa, subtus albida; collo et pe6tore maculis fuscis lon- 
gitudinalibus variegato. Caput simile, sed maculis in sex quasi series dispositis. Man- 
dibula superior sub apice non emarginata. Cauda brevior ac in A. Arvensi. 
Neque haec species vere gregaria. Arva imprimis submontana frequentat, in quibus binae, 
tres, aut quatuor simul occurrunt 06tobri M. Incolae nostri ab eius cantu Turlu vocant. 
ALAUDA ( trivialis ) fusca, subtus alba; iugulo, peHoreque maculato : maculis fuscis^ Ion- 
gitudinalibus. 
Mandibula inferior flavescens, apice nigricans. Rostrum crassius, et longius ac in sequenti. 
Caput supra immaculatum. Re6trix extima toto latere angustiore albo, latiore vero 
macula conica alba ; secunda macula parva conica alba ad apicem lateris latioris, repri- 
ces aliae nigrae, intermediis fuscis, brevioribus. Pedes nigri, unguis posticus magis ar- 
cuatus, pollice non brevior. 
An haec Alauda italica Brissonii III. /. 355. ? 
Bergomensibus Sguizettoiie, Valde accedit A. triviali Linnaei. , 
ALAUDA ( brumalis ) stp7'a subluteo-nigroque varia, subtus albido-flavescens ; vita nigra e 
basi rostri utrinque decurreiite. 
Minor prioribus. Rostrum tenuius, et longius ac in priore. Caput supra fusco-maculatum. 
Abdomen absque maculis. Pe6lus nigro-maculatum. Re6lrix prima toto margine exte- 
riore, interiore vero versus apicem albo ; secunda apice alba, et latere latiore macula 
conica pariter alba ; tertia simili macula ; intermediae fuscae, breviores. Femora alba ; 
pedes flavescentes; unguis posticus digito non brevior. 
Bergomenses, et Tridentini Sguizettinam appellant, Insubres vero Guzettam. Autumno ad 
nos venit gregaria, acutiore cantu ac celeriori volatu a congeneribus distin6tissima. 
Nodu eodem in loco congregantur, et simul unitae dormiunt, arva frequentant, et 
evolantes mox iterum consident. 
Jlrumalis nomen retineo, (juod huic dedi in Anno L Hist. Nat. 
Haec est L. Alovcttc Bufkonii III. T. 4. p, 39. 
ALAUDA (cristata) crista vcrticali nigricante ; reHricibus duabus cxtimis margine exterior e albis. 
Apud nos rarior, at in Styria, Carinthia, Carniolia frequentior circa oppida, et circa se- 
pes. Hanc habet etiam Salerne Ornith. /. 193. Tab. 16. / I. An ab hac specie vere 
diffcrat A. sctiogalensis cristata Brissonii, videant Autoptae. Alias 
[ ^ ] 
