- 148 - 
zonej czçéci znajduje siq glçboka bruzda graniczna, ktôrej koùce 
z jednej i drugiej strony zoïqdka dochodzq, prawie do tçtnic wieù- 
cowych. Ta bruzda graniczna oddziela czçsc odéwiernikow^ od 
dna zoiq.dka (rys. 3 i 4). W jamie zol^dkowej tej bruÉdzie od- 
powiada niezbyt szeroka faJda graniczna, ktôra ciqgnie siç w czçéci 
zwçzonej zoJqdka wpoprzek krzywizny wi^kszej, a potem przecho- 
dzi ku bocznym scianom czçsci odzwiernikowej, zmniejszaj^c siç 
stopniowo. Tarn ci^>gnie siq ona ukosnie od lewej strony ku prawej 
i ku gôrze, az wreszcie na scianie prawej czçsci odzwiernikowej îal- 
da strony grzbietowej J^czy siç z faîdq strony brzusznej. Miejsce 
to zaznacza siç niewielk^ wklçsîosciq, na scianie prawej czçsci 
odzwiernikowej. W ten sposôb jama tej czçsci zol^dka jest przedzie- 
]ona na dwa oddziaiy: worek gruczoïowy {y,Drusenbeutel"); i worek 
odzwiernikowy {„PfortnerbeuteV). Sam odzwiernik oddziela siç 
od pozostaiej czçâci worka odZwiernikowego za pomocq, dose gîç- 
bokiego wgîçbienia, zaczynajq,cego siç na stronie grzbietowej zo- 
iqdka i dochodz^cego do jego powierzchni brzusznej. Wewn^trz 
wgtçbieniu temu odpowiada nieduéia faJda bïony sluzowej. Czçsé 
odZwiernikowa zol^dka i dno sq, tak do siebie zblizoue, ze lezq tuz 
koJo przeîyku, a krzywizna maîa zzewnqtrz wcale nie jest wyra- 
èona. Na przekroju podiuznym zoi^dka, przeprowadzonym w pîa- 
szczyZnie symetryi (rys. 4) widac, ze od miejsca, gdzie przeJyk 
wpada do zol^dka, ku czçsci odzwiernikowej przechodzi dJuga faî- 
da, stanowiqca scianç gôrn^ zwçzonej czçsci zoî^dka. Faîda ta po- 
wstaia wskutek zblizenia siç do siebie czçsci odZwiernikowej i dna, 
wobec czego sciana przysrodkowa cz^sci odZwiernikowej przyle- 
ga do krzywizny maiej. W skutek tego listek gôrny faldy wspo- 
mnianej utworzony jest przez scianç przysrodkow^ czesci odzwier- 
nikowej zol^dka, a listek dolny odpowiada krzywiznie mniejszej. 
Na pewnej przestrzeni listki te s^ ze sobij, zrosniçte. Na wewn^trz- 
nej powierzchni dna znajdujq, siç maie faidy bJony sluzowej. 
Skonstatowac mogiem tylko dwie pary slinianek, mianowi- 
cie: gruczoJy podzuchwowe i przyusznice. Podjçzykowych niema 
wcale, gdyz musiaiy one prawdopodobnie wejsc caîkowicie w skJad 
slinianek podzuchwowych. [U Miiridae slinianka podjçzykowa 
stanowi rodzaj platu slinianki podszczçkowej, a jej przewôd 
b. krôtki, wpada do przewodu Warton'a (7)]. Przypuszczenie to 
prawdopodobnie daïoby siç stwierdzic embryologicznie, lecz nara- 
zie nie rozporz^idzam odpowieduim materyaiem, 
