ü 
in de lacht zwevende op roof loert, dikwerf hooren. Is hij verza- 
digd, dan gaat hij gewoonlijk op eenen hoogen boom zitten , en men 
ziet daarom op het midden van den dag deze vogels veel zeldzamer 
dan des ochtends. Hoe groote overeenkomst ook in dit opzigt beide 
soorten hebben, bestaat toch ook een zeker verschil, zoodat een 
geoefend oor hen altijd zal onderscheiden, zijnde de stem van F. ni- 
veus helderder en scherper dan die van F. Ivmnaetns (i). 
Zij zijn overio'ens vrij onhandige , lafhartige roovers. Op zekeren dag 
was ik oofrü'etuio-e, hoe een dezer voo:els — het was F. niveus — eene hen 
met jongen aanviel, blij miste echter zijn doel en wilde nu op den 
grond heen huppelende een van de jongen pakken, doch de hen , het 
gevaar, waarin hare kiekens verkeerden , ontwarende, viel nu op hare 
beurt den roofvogel aan. Intusschen zou do hen waarschijnlijk het onder- 
spit hebben gedolven, indien niet de roover , mijne nabijheid ontdekken- 
de , eensklaps de wijk had genomen (2). Zeker is het, dat ze kippen 
dikwijls buit maken, aangezien de door mij geschotene en onderzoch- 
te individuen meestal overblijfselen dezer dieren in hunne maag 
hadden. Ook heb ik ze dikwerf op deze en andere vogels zien jagt ma- 
ken. Zij trekken hun, alvorens ze te verslinden , altijd eerst de meeste 
vederen uit. Hunne verteringskracht is groot , zoodat zelfs de har- 
de dij- en borstbeenderen , de klaauwen en snavels van kraaijen en kip- 
pen in de maag worden opgelost. Heeft zich de vogel geheel ver- 
(‘) Yan andere groote roofvogels, b. r. van Haliastur pondicerianus Bp., die buitendien 
ook veel kleiner is, kan men ze reeds op grooten afstand aan de stompe, afgeronde vleugels 
onderkennen: een gevolg daarvan, dat bij hun de vierde slagpen het langst is en de vijfde en 
zesde slechts -weinig korter, maar langer dan de derde zijn. Bij Plaliastur pondicerianus daar- 
entegen is de S'le slagpen het langst en merkelijk langer dan de opvolgende. 
(^) Een ander zeer interessant voorval deelde mij kortelings de heer Dr. Junghuhn mede. 
Genoemde heer onderhield sedert eenigen tijd eenen levenden Pteromys nitidus. Op zekeren dag 
ontving hij ook eenen Ealco niveus en bragt hem in hetzelfde vertrek, waarin ook de 
Pteromys was. Naauwelijks had deze den roofvogel ontwaard, of hij viel hem woedend aan 
en doodde hem, niettegenstaande deze zich met klaauwen en snavel zoo goed mogelijk zocht te 
verdedigen. Hiermede nog niet tevreden vrat hij eindelijk zelf een stuk van den kop 
en den hals op. Een inderdaad Heldzaam en merkwaardig verschijnsel bij een knaagdier' 
