475 
Sppcies Salici albce vel babyloniccp non dissi- 
milis, omnium autem Salici acmophyllce Boiss. (iii 
Kotschy et Hoheiiacker Plant. Pers. austr. n. 323 
et 620) ita maxime affinis, ut a b ea vix specie 
rlislinctam diceres. Culore autem ramoi um rubro, 
fobis miiUo magis elongatis venisque elevalis no- 
tatls maijisque bnearibus, amentis non subglubosis 
et deiisifloris sed exacte cjdinchncis et subrarifloris, 
squaniis demuin vix decldLiis, albo- vdl.)sis nec non 
capsidis globosis longiusqae pedicellatis ab ea qno- 
dammodo diveisa. 
5. Salix daphnoides v. indica nob. 
In collectione Sabcuiii Indice orientalis, quani 
re porla vi t Gel Jacquemont, specimina feminea et 
foba "in summa valle Jumuatb supra fontem tber- 
malem a 2500 ad 3300 melr. alt. d. 16 Maji 1829" 
lecta in venimus. Amenta iis Salicis daphnoidis Yiil. 
simillima, quamquam magis excurvata, squamie 
longe acutatoe, styli valde producti. Coi tex caesius; 
folia lanceolata, acuta, serrulata, utrinque viridia, 
tenuia ab iis S. dapbnoidis verce non parum dis- 
crepant. Alia specimina foliis tantum prcedita ad 
"Banliatta, 2952 metr., d. 21 Julii 1830", etiam 
a Jacquemont collecta, ejusdem speciei indubie sunt. 
Folia latissima et magna siibtus eximie glauca, 
apice acutala; slipulae seuii-bjnalae, boi izontaliler 
patentes, apice recurvae. 
6. Salix viminalis L. 
Hab. In India orient. a Castris ad Hirpour, 
d. 23 Juiiii 1831 leg. V. Jacquemoint (Voyage. n. 
576). "Arbor media, ramis divaricatis latissima. In 
sylvis inferioribus passim, nunquam cultam vidi": 
Jacqu. — Variatio maxime angustifolia formae en- 
