220 
reliiiuit. Ex quo constat, Linnaeum ipsum 
posteriore tempore, quasi veram purpuream 
agnovisse Gentianam ia Norvegia lectam, quam 
prius SLib nomine lutecB memiiierat. 
(5) Centaurium H (manu propr., alque sub uno 
speciminum :) Algir. 
Hsec etsi specimina iiou suiil Scandina- 
vica, formae tamen nostrati, sub nomiue Ery- 
tlmece Centaurii apad omnes AucLores Scan- 
din. recentioies commemorat^, simillima at- 
que cum ea plaiie eadem sunt. 
(()) (Siiie nomiae, sed plagulae priori affixa; 
manu Liniicei Laiitum prope specim.:) A. 241 
(quod, quas spectet, iiobis iioii patet). 
Omnino eadem est ac praecedens, seu Erij- 
thrcea Centaurium Auctt. 
(7) (Sine nomine, sed prioribus affixa, atque 
nominis loco a manu Linnaei instructa nu- 
meio:) H (quEB eadem valent, ac si noraen 
Centaurium esset appositum). 
Optima est Erythrcea linariifolia Auctt.; id 
quod pro certo aliirmal, ut jamdudum e 
scriptis Linucei concludi licuit, species duas 
Recentiorum, linariifoliam et Centaurium, a 
Linnaeo non babitas esse distinctas, sed una 
sumtas apud eum constituisse foimam priii- 
cipalem, quam sub Ii t. a recepit, uuius spe- 
ciei, Gent. Centaurii. 
(8) (Sine nomine, prioribus allixaj — manu 
- Linucei tanlum:) L. 213 c. (infraqne Sm, ad- 
didit:) ?? 
Ad magnilu(Unem totius berl)a^ et ad ca- 
lycem HrijtJiraue linariifoliic baud dissimiJis^ 
ab liac voro petalis angnstioribus, acutiori- 
bus, foiiis caulinis olongatis anguslo-lineari- 
