238 
loiiiias, obtusas basi ovata. Qaa igilur caussa 
hoc speciiiien ad B. obtusifoUum referat K un ih, 
ut indicat cel. Friesiiis in Bot. Not. 1841, 
nobis non paUH; etiamsi hoc minoris haben- 
tliiQi e?t niiinienti, quunj ex eo nuUutn dii- 
biiini tial, quin opinio Friesii 1. c. et in ZSov, 
Fl. Suec. pioposita de R acuto Linnccano ve- 
rissima sit, addilo taiUuni ad B. cristatum et 
obtLis\^'oliinn, qui acutum Linn, primarium con- 
siiLutrni] t. etiam conglomerato, qiiem proptei' 
siniililu 1 ineni cntn ohtusifoHo Linnteus veiisi- 
niile coniuaxit. Prtelerea inodo observanduni 
e-t, Smithiuni in Floi'a Bi-it. videri ex an- 
cLoritate spt-cinjinis hnjusce in herbario asser- 
vali conglomeratum Mib noinine acuto propo- 
suis-e. sed dicuno-in ad opera Linntei nec 
ad spccin^en acconiniodasse. 
(7) ohtiisifoiius II jnanu propr., eeqiie ac piope 
specinienf' H. i . 
Racemi remoti, inferioies foliati, iolia cau- 
lina late ovata \A subuvalia apice rolundato- 
ubtiiso, perbene quideiii B. obfusifolio Auctt. 
respondent, cnjas laciem etiam externain hoc 
specinien habet; fruclus vero atque (olia ra- 
dicalia desunt, adeo ut dubium restet, ulrum 
hoc ad ohtusifo!., an ad divaricat. Fr. j^otissi- 
Qinm sit tlucenduni. 
(8) obtusifolius (manu propr., atque:) H. L. 
Hoc specimen fruetum ijerit, atque, ut h)- 
cus adscriptus indicare videtur, idem \eiisi- 
mile est ac piius, cujus notas enumeratas 
habet omnts, ad quas nunc qu-ique magis es- 
senliales e fructu sumla? accedunt; lacinia^ 
enim peiigunii ^fructifeiM) inleiiores duplo, 
c[uam in B. obtusifolio Auctt., majores sunt, hi- 
