259 
herbarii conveniiint, iiisi quod caulis »foliis 
petiolisve brevior» minime possit clici; 
melius auteiii, vel ita beiie cuni subacauli Sp, 
Pl. ed. ^, cujus clescriptio ex iiiagna qiiidem 
parte eadem est ac iii edit. j, maniFesto ta- 
men emeridata, conveaiunt, ut facile crede- 
res, hasc ipsa specimina i bi esse descripta. 
Nec talis opinio ex eo tollitiir, quod uume- 
rus ad Sp. Pl. ed. 1, nomen autem ad edit. 
2 pertiiieat, sed potius eonfirmatur j ut eniin 
ex colore pigmeuti, quod dicunt, atque ex 
stilo ipso, paullo diverso, apparet, numerus 
fnit primum adscriptus, acaulem edit. 1 spe- 
ctaus, Jiomen vero subacaulis seriiis, verisi- 
mile quuui ed enda esset edit. 2, vel etiain 
post eaui ed i ta ni, additum. 
A figura apud Gmel. Si b. III 36 b, quam 
ill Ma 11 1, p. 40(), cajusque iiorneii in Sp. PL 
ed. 1, Linnaeus huc refert, planta in herb. 
asservata, ad formam folioruni et serratu- 
rani, omnino differt. 
Gum speciebus recentiore tempore deter- 
minatis formam banc Linnaeanam comparanti 
mox patet, eani a formis omnibas Scandi- 
navicis valde differre, nec inter illas minus 
a P. cinerea Vill, sen incana, ad quam com- 
plures sabacaulem Linn retulerunt. Ab illa 
enim dignoscitur scapis uni- vel billoris, 
fioribus midto majoribus, caljce dense incano- 
stellato, foliis omnibus ternatis, cum pe- 
tiolis densissime stellato-tomentosis, foliolis 
coriaceis cuneatis, de cetero integerrimis, 
apice vero obtuso truncatove o- 6-deiitato. 
Qaorum fere nibil in speeiminibus vi- 
dimus scandinavicis; in germanicis autem, 
Momine cinerem acceptis, forma saltim fo- 
