299 
iatus, ubi iiuiic etiam temporis viget verus 
S. erucifolius Auct. 
Liniiaeum tamen posterius verum etiain 
erucifolium viclisse atque iiomiiii et deriiiitioiii 
vagae primariae subjunxisse, ex specimiiiibiis, 
OQJiiibus sibiricis vel rossicis, quae in pla- 
giilis ciuabus post praeseiitem proxiiue sequeii- 
tibus asservaiitnr, posteriora testaiilur, quae 
om 11 i 11 o ad erucifol Auct. pertiiient, quibus- 
que LimicEus noii id quidem iiomeii, sed 
sj^nonjmon bocce et locum adscripsit: Jaco- 
bcea major foliis viridibus major ibus rigiclis la- 
ciniatis Gerb. tanaens. 485. — Habitat in de- 
sertis Taiorow, Belagrod Ukranim. 
999. Inula. 
(3) britannica 4 (m. propr. fieque ac locus :) Scöfriia. 
Vi K dubiuiii, qiium lociis siiecic^us, id quod 
in berb. rarius tit, beic adsit, quin specimen 
bocce sit loco ipso (Gunnarstorp) Scaniae le- 
ctum, quo solo Linnaeus in FL Suec. ed. 2 
se ipsum /n. 6nYann?cam v idisse in(Jicat. Idem 
vero omui ex parte manifesto est In. britan- 
nica Åuct. recent., cujus in specimen, piope 
Nosaby, Scaniae quoque, lectum et compa- 
randi caussa aUatum, ad unguem quadrat. 
Qua le igitur dubia liac de pLnnta, quornm 
fons luit FL Suec, ex parte tolbnitur; pri- 
mum nempe illorum, qui, bac specie ibi 
postea non reperta, locuin et indicium fere 
ipsum Linnaeanum suspicati sunt, tum etiam 
eorum, qui speciem Inulce ex loco in Fl. 
Suec. memorato fuisse dysentericam putarunt, 
quae antiquitus in parte Scaniae occidentali 
, lecta traditur. 
