311 
1057. Serapias. 
(1) Hellehorine latifolia 4 (m. propr. Smithiiis 
adscripsit:) palustris J.E.S. — Epipactis Sw. 2. 
Omiiino est Epipactis palustris Auct., nec, id 
quod ex synonym is et nom i ne crederes, E. 
latifolia, quam primitus forsan ab hac Lin- 
nseus non distinxit. 
(2) Hellehorine [m. propr., aeque ac prope spe- 
cimen:) alha. (Plagula est priori afFjxa). 
Antecedenle quidem atque forma ideo E. 
palustris vulgari major, sed labello rotundato 
obtuso lacinias perigonii aequante, ovario pu- 
bescente, foliis ovato-lanceolatis, ex speciebus 
omnibus ad palustrem bsec qaoque potissi- 
mum pertinet. Utramque (hane et priorem) 
vix dubie Linnseus sub sua S. Hellehorine ct Fl. 
Suec. ed. 2 intellexit. 
(3) ruhva 1 { longifolia (m. propr. 5 sed nomen 
ruhra est a Smithio deletnm, qui adscripsit:) 
Xiphophyllum Suppl. — ensifolia — Epipactis 
Sw. 5. 
Omnino est Cephalanthera ensifolia Auctt.; 
bracteis ovario glabro multo brevioribus, la- 
bello brevi, obtuso, et ceteris a sequente 
di v er sa. 
(4) ruhra longifolia (m. propr , aeque ac prope 
specimen nomen loci:) jence. (Smithius ad- 
didit:) ruhra. - — Epipactis Sw. 6. 
Ut Smithius observavit, vera est Cepha- 
lanthera ruhra Auctt,; specimen vero, indicante 
loco adjecto, non scandina vicum est. 
