319 
misit:) Carex spiculis suhrotundis in summo 
culmo se contingentibus, hrevissime pediculatis. — 
N:o 6. 
Tam ob totum habitum, quarn ob notas 
te re omnes, v. c. spicam terminalem basi Qia- 
sculam, lateralts duas totas feaiineas, infimam 
breviter pedunculatam, stigmata tria, glumas 
cuspidatas, fijjctus nervosos, den^se punctatos, 
brevissime rostratos, banc ad Caricem Bux- 
haumii Wahlenb. et Auct. recent. potissimum re- 
ferendam puto; quamvis per negligenliam in 
specimine piaeparanrlo spica summa lateralis 
sit parti terminalis infei iori inasculae adpressa, 
ita ut fere unam videantur constituere, atque 
flores masculi ratioque spicarum, nisi caveas, 
oculum facile fugiant, i(j quod Smiibio aliis- 
que accidisse videtui", qui prgesens specimen 
dnbium, sequens autem certissimum babue- 
runt, iicet nibilo sane inter se dilferant. Du- 
bium igilur Wablenbergii in Fl. Lapp. p. 
233 aliorumque, anne boc loco C. Gebhardi 
\)V0 vera canescente asservetur, omnino lollitur. 
Difiicilius autem, praecipue quum dissertatio- 
iient ejiis bac de re videre mibi non Ucue- 
rit, est dijiidicalu, an Cel. Dr Boott ad veri- 
fatem propius accesserit, qui, ut indicat Ba- 
bington (in Man. ot Brit. Bot. ed. 2, p. 360), 
ex auctoritate bujus speciminis monuit, C. 
Buxbaumii Åuct. pro vera Linnaeana canescente 
esse babendam. Ta I i tamen ^sententiae opera 
Linnaei omnia repugnaiit, quibus, quum bac 
de specie minime dubia sint, major certo 
auctoritas tribuenda est, quam soli berbario, 
ante quod cognitum nemini unquam in men- 
tein venit, Caricem Buxbaumii prae aliis posse 
sub canescente Lin. intelligi. 
