349 
ed. 2) S. angustifoliam Wulf. sen incuhaceam 
Willd. et Auct, german, esse nionuit. Exce- 
pta enim seqiieiite, quae paucas sane notas 
offert, iiulla aiia sub hoc iiomiiie iji herb. 
Linn. asservatur, Cum descr. in Spec. Pl., 
quo numerus adscriptus spectat, bene con- 
venit; quamobrem, atque quuni contra ju- 
dicium Smithii boc loco ni bil aflferri possit, 
rectissimum videtur ex boc speciniine con- 
chulere, S. incuhaceam Linn. Sp. Pl. om ni no 
esse angustifoliam Wulf. et Auct. Insuper tam 
a S. repente et rosmarinifolia, quam a plicata 
Fr., ad quam S. incuhaceam Fl Suec. referen- 
dam CeL Friesius edocuit, omnino difFert. 
(64) Salix incuhacea (m propr. in pagina postica). 
Ramulus cum amentis tantum masculis, 
junioribus, foliis nullis beic asservatur ; quare 
determinari vix potest. Magnitudo tamen 
atque babitus S. repenti conveniunt. 
(65) rosmarinifolia 25 (m. propr. seque ac si- 
gnum:) J) (Smitbius post nomen addidit:) 
nequaquam JFS. (supraque:) angustifolia Wulfen. 
Prof. M ert ens. 
Mirum est, Smitbium nomen angustifol. 
non incuhacece herh, (numero 63), sed buic 
inscripsisse, quum tamen ilbim, nec banc, 
esse angustifol. L supra cit. indica verit. Num 
ex eo concludendum est, illum bas anibas 
pro eadem babuisse, vel erratum qooddam 
commisisse? Nimis tamen inter se diversae 
videntur, ut pro eadem babeanturj prae- 
sens enim, cujus quoque folia sola adsunt, 
omnino est S. rosmarinifolia tam Linn., quam 
Auct. recent. 
