2(58 
1775, Schreber, Siiugetb. 1 p. 208 , lab. 69 , 
70: icoiies BufFoiii, iiomiiia Liniiaei. 
1777, Erxleben, Syst. p. 98, omiieni bttera- 
turam colligit. Nil novi addit, sed no va iioini- 
na pro Liniieana substituit; dicuntur eniin M. 
brachjura (M. 5-dactyla L.) et M. niacroura (M. 
4-dactyla L.). 
1 777, Z i m m e r m a n n , Specimeii Zoologioe geo- 
grapbicee. Patriam et formas secunduin priores 
afiert. Non yidi editionen Germanicam ejusdem 
operis 1778. 
1785 , B o d d a e r t , in Elencbo , fornias duas ab 
omnibus acceptas proponit, nominibus denuo mu- 
tatis. Nam sec. Buffon dicuntur: M, Pan^olinus 
et M, Phata^us. 
1788, Leslie, Asiat. Res. 1 p. 376, sub no- 
mine Vadjra-cita describit M. laticaudam (var. 
cauda crassiore), e prov. Babar Indiae, ubi vul- 
garis fertur. Icon boc animal non male refert. 
Longit. 34 poU. (sc. caput 5, trancus 20, cauda 
14); ambitus corporis 20, caudae 12 poll. — Obs. 
Haec secundum editionem alteram, Londini 1801 
impressam, affero. 
Dissectio ejusdem aniraalis, a Burt facta, in 
As. Res. voL 2 describitur. Burt externas partes 
non describit, necfue locum in India, unde animal 
dissectum venerit, memorat. Relationem ejus in 
Okeni Allg. Naturg. IV, 2 p. 860 (1838) perfecte 
transscriptam invenies. 
1789, FoRSTER, in Act. Berol. (impr. 1793) pag. 
90, tab. V et Yl, icones dat cutis farctae, quam 
sacerdos quidam danicus TranquebaricT , ad amicum, 
Strasburgi babitantem, miserat. Forma et ratio 
unguium, sqiiamae corporis latae, peduuique posli- 
corum non carinatae, bene convenimit cum M. 
aticauda. Etiam niundrus squamaruin in trunco 
