O EDO SILÜEL 
MEERVALLEN. 
Pisces ossci , branchiis liberis , malacopteri , corpore eloiigato nudo 
vel loricato sed squamis veris destituto; suboperculo deficiënte; ossi- 
bus intermaxillaribus marginem maxillae superioris constitueiitibus ; 
maxillis cirriferis. 
Aanm. De Siluren staan scherp gekenmerkt in de groote rei der 
Beenige visschen door de afwezigheid van het suboperkel , naakte of 
slechts met schilden , nooit met schubben bedekte huid en de aanwe- 
zigheid van tusschenkaaksbeenderen en voeldraden. Zij omvatten 
een groot gedeelte der thans levende soorten van visschen, zijnde 
reeds ruim 500 soorten in de registers der wetenschap ingeschreven. 
In de geologische tijden schijnen de Siluren zeer spaarzaam te zijn 
geweest. Jn het «Uebersicht der fossilen Pflanzen uncl Thiere nach 
ihrer geologischen Verbreitung" hetwelk aanwijst, wat men daarom- 
trent Avist in 1850, is de lijst der visschen achter de Siluren met eene 
nul ingevuld en sedert zijn slechts, voor zoover ik heb kunnen na- 
gaan, twee Siluren uit de voorwereld vermeld, een uit den tertiai- 
ren zandsteen van Hongarije (Pimelodus Sadleri Heek.) en een uit 
den harden kalksteen van den Libanon (Coccodus armatus Piet.) 
Welligt echter zijn de resten van vele andere soorten nog verborgen 
in den schoot van die gewesten, waar zij thans voornamelijk wonen. 
Die woonplaatsen zijn vooral de landen der Oude en Nieuwe 
wereld, gelegen tusschen den 35" graad noorder- en zuiderbreedte. 
Buiten deze grenzen komen nog wel Siluren voor in het Noorde- 
lijk halfrond, maar zij zijn weinig in getal. — Europa voedt slechts Si- 
