13 
Cap. 11. De sceleto. 
Priusquam ad reliquas partes osseas contemplandas 
transeam, de dentibus quaedam dicenda esse videntur, in 
quibus signum principale generis huc usque positum est. 
De numero dentium apud Aucheniam doctorum sententiae 
inter se discrepant. Vulgo enim in maxilla superiore duo 
dentes incisivi reperiuntur, qui forma caninis non dissimiles 
niarginibus posticis ossium intermaxillarium proxime adstant. 
(Juos exiguo intervallo excipiunt veri dentes canini duo, 
magni, acurainati, adunci. Dein longuin post spatium vacuum 
in utroque latere sequitur series quinque dentium molarium 
ita dense collocatorum, ut communem constituant superficiem; 
quorum primus et minimus simplici terminatur acie, quae 
lineam obliquam format. Ceteri, manducatione proprie inser- 
vientes, in lata sua superficie solitas ostendunt materiae 
vitreae figuras seinilunares ; et secunda quidem singulam 
habet pilam, posteriores ex binis constant. Inferioris maxil- 
lae mucronem tenent sex dentes incisivi, stricte antrorsum 
versi, interni externos longitudine excedentes. Brevi post 
in utroque latere dens caninus superiori aequalis ita positus 
est, ut inter hunc et dentem incisivum superioris maxillae 
inseratur. Posticam denique partem quinque dentes molares 
obtinent, a superioribus non diversi, nisi quod etiam secun- 
dus binas pilas ostendit, incomplete tamen seiunctas, et duo 
postremi in anteriore et exteriore margine crista verticali 
instructi sunt, quae iam a Wagner 18 ), sed in ultimo dente 
solo, observata et tanquam Lamae peculiaris designata est. 
Sic vidi dentes in duobus craniis, quae mihi sunt inter manus. 
Prima differentia eo nascitur, quod dentium molarium 
primi facile excidunt, eoque quatuor tantum remanent, ut 
e. g. in cranio, quod Wagner 19 ) perbelle depinxit, conspici 
18) Schrcber's Saugethiere, fortgeselzt von Wagner. 18.'i7. 
5. Th. 2. Bd. p. 1791. 
19) I c. Tab. CCCVI. A 
