AM.VRANTIS ALBIS et AMARANTUS GRAECIZANS 
Criticum Syuonymìae Specimen 
Saepe saepiusque contigit;, quod singuli auctores de re botanica, cele- 
berrimi quoque, in pertractanda unius alteriusve speciei synonymia, vel 
usi non sint omni, qua necesse erat, circumspectione et praeprimis omissa 
in citationibus autopsia (qua negligentia nulla sinislrior), vel erronee sane 
intellexerint rem propterea, quod inscie criterio cuidam fallaci innixi, vel 
denique singuli antistitis fiduciae seu praedilectioni nimium indulgentes , 
conclusionem deduxerint a vero discrepantem, Quomodo autem idem er- 
ror in agenda datae speciei synonymia traditionis vestem induere posset 
constanter per seriem scriplorum sat diuturnam, quin ulli lux fieret de 
communi hallucinalione, specimen praebet singularissimum synonimica 
citatio iconis, quam typicam volunt, ad Amarantum^) album (L), i. e. 
« Willden. hist. Amarant. lab. I, fìg. 2 » a botanicis Willdenowio succes- 
soribus mire inchoata, propugnata persistenti Consilio usque in dieni. 
Ncque oculatissimi viri, Reichenbachius [FI. germ. excurs. p. 584, N*' 3788), 
Bertolonius senior (FI. ital. voi. X, p. 187) Grem'erua (FI. de Fr. Ili, p. 6) 
ne aliorum phalangem adducam , rectius senserunt. Mira ingenui neo- 
phyti inopia qui, dresdensem botanicum secutus, ejus stirpem «caule di- 
varicato-ramosissimo » descriptam confirmare cogitur icone Willdenowiana 
illa herbam sistenti, qua nulla simplicior! 
Bertolonius quippe renitet absolutae iconis adductae probationi, aitque: 
« Cupio meliorevi ». Perbene, mehercle! Stupescentes vero fatemur nos 
atque profitemur, quod auctor tam eruditus, et in Amaranti genere alias 
versatus , non animadverterit, adaptiorem effigiem in ipsissima mono- 
graphia Willdenowiana prostare sub tab. IV. fìg. 7!, primo jam intuitu 
plantae adamussim respondenti, quae per totani Italiam, a Taurinensibus 
collibus , imo Augustae moeniis , in raeridiem usque et per insulas majo- 
res sese protendit. Illa autem icon, quae a berolinensi auctore nomine Am. 
graecizantis designatur, si reapse hujusce nominis stirpi linnaeanae con- 
veniat, et lune consequitur, quod Amarantus albua nostratum nomen suum 
prò altero ammittat. 
Quod ad Willdenowìim adtinet nullum dubium subjicit, quod aliam stirpem 
ac nostram prae oculis habuerit (i. e. A. graecizantem propriae iconogra- 
phiae), nec A. album suum, quum perbelle hunc a priori distinguat « Caule 
') Linnaeus scripsil «AmaranthuSì) cjtisque pediscqni complurimi fuernnl scriptores. Restitiiatur 
oportet, praeaunlihus Kunlhio,Moquinio aliisqiie, recta orlhogiaphia « Amarantusyi a graeco«i"«f«f- 
yo', ì. 0. immortalis, imperiturus, seu proprius qui flaccefcere nequit. 
