alijutn : « glomeriilis triandris axillarìbus hipartitis, hracteis mucronafis, folm 
vhnvatis retusis ». Diagnosis in operibus posterioribiis magisfri Upsaliensis 
variatur: sic, bracteae dicuntur « subulafae » in Sysf. Nat. edit. XTI et se- 
(fuentibus: folia « ohovata emarginata lineata strida » in Spec. pi. ed. II. 
p. 1404; Syst. ed. XII, et XIII. — Additque synonymiini: ■< Blitum mari- 
fimum, minus , caì>jculis aculeatis D. Micheli ». (Tilli, Hort. pis. p. 24). 
(".ujus stirpis ampliorem descriptionem in ipsius Michelii opere postumo 
Hortus Florentiniis » legimus, ut sequitur: « Blitum mariiimum annuum 
erectum ìninus , caulibus albicantibus , ramis longioribus et crebriorihus , foliis 
subrotundis parcis glaucis longn pediculo donads, floribm candidis ad foliorum 
alas inter molliter aculeata foliola exeuntibus, fnictu oblongo coronata, semine 
nigro splendente » (1. c. p. 16). Adumbratio stirpis raagis luculenta, ra- 
tione temporis operisque, desiderar! non posset, simulque aptius acco- 
modata herbae , quam Am. albi h. nomine divulgafam reperimus. — De 
loco natali inquit Linnaeus: « Patria Pensylvania, migravit in Italiani » 
in Mantissa sua altera, p. 495 » statimque subjungit: « Am. graecizans ni- 
mis aifinis A. albo »: negotium utrumque omni attentione dignum. Impri- 
rais Linnaeus adsertionera suam depensylvanica statione nuUius scripto- 
ris auctoritate, ne quidem nomine inventoris sustentat; Monographus apud 
Decandolle (1. e. p. 234) unice in Linnaei fide repetit « plantam rir- 
ginicam et pensylvanicam migrasse in Italiam ; ast americani de re bota- 
nica scriptoris neminis meminit! E contra in recenti volumine diligen- 
tissimi A sa G rayi (Manual of the Botany of the Xorthern United States, in- 
cluding Virginia, Kentucky and ali East of the Mississippi. 1866, p. 369.) sic 
res enuntiatiir; « Atnarantus albus Xatur. from Trop. America?» De 
.4. graecizanti nec verbum facit : unde patet apud auctores americanos ad 
ipsissimum A. album trahi stirpem Gronowii, quae in editione altera 
Florae virginianae, curante ejus filio, in lucem prolata anno 1762, p. 148 
hocce modo exponitur: 
■< Amaranthus floribus triandris conglomerati» axillaribus, foliis lan- 
ceolatis obtusis. L. sp. 990. 
Am. fi. lateralibus coDgestis fol. lanceolatis obtusis Fi. virg. 116. 
Am. graecus, sylvestris, augustifoliiis Toiirn. in.st. — (dicas rectius: Tourn. Corollar. tnst.) 
p. 17. 
Am. albus, caulibus glabris lucidis succulenlis, fol. obiongis minoribus, coma parva non spi- 
nosa ad nodos posila. Clayf. (pi. virg.) N° 442 ». 
Maximi esse momenti citatumultimum in testimonio perhibendo de vera 
stirpe, quam Linnaeus intelìexerat, ex eo elucet quod, non solum cele- 
berrimus botanices Reformalor Florarn Virginicam, Lugd. 1739, una cum 
