Opuscula« 413 
FRANCISCI MARIAE ZANOTTI 
De elafiris . 
Sermo primus 
Inime vereor, Sodales optimi, ne cum elaRrorum 
naturam explicare ingrediar, fi me dixero timide 
admodum ad difputandum accedere , id magis 
exordii caufa vid^iar dicere , quam ex animo , 
Scitis enim , rem elle perdifficilem , quam etiam , audacia 
nefcio qua mea, feci ipfe difficiliorem . Etenim cum faepe 
ex vobis audiviifem , & quid BernuUius in lipfienfibus adis 
anni milleflmi feptingentefimi trigefimi quinti ; & quid in 
aftis academiae parifienfis anni millefimi feptingentefimi 
odavi & vicefimi fuper eadem re Camufius tradidilfet ; eof. 
que inteilexiiTem non diredis rationibus , fed , ut magno 
ingenio funr homines , longe petitis, maximeque contor- 
tis , uti ; milii autem nec otii ad fubtiiitates tantas perqui- 
rendas , nec valetudinis fatis elTet , confilium cepi ssque 
commodum , atque audax . Volui quippe quxftionem eamdem 
nuUo audore, magiftro nullo, nulio duce , ingredi , & in 
rem ipfam dire^ie intuens, foia ratione dudus j quid in ea 
polfem, experiri ; fperabam enim fore, ut fi omnia quam 
diligentiirime circumfpexilTem , in eas tandem fententias mea 
fponte laberer, ad qoas iilorum me invitabat audoritas, 
Qua in re , ut in aiiis f^pe multis , fefellit me ratio , & 
quo noiebam, adduxit. Nam cum miiii diu fatis indulfif- 
fem , meque ad audores , a quibus difcefferam , revocaf, 
fem , piane fenfi , me, quamvis eadem , quss iiii 9 fuppo- 
fuillem , ac de muitis inter nos conveniret, in eos tamen 
incidiile locos, in quibus permagna elTet diifenfio . Atque 
ego quidem ab opinionibus meis deftitiifem , fi audoritare 
vinci maluiirem , quam raiianej fed credo^ ne ilios qui- 
dem 
