BONONIENSI . 
3 
au6loritas , nifi mihi plane perfuaferint , non potuifle fe 
meliora edere, fi pauciora, & ferius edidiHent , Qua in 
fententia cum eflTem , multum nihilominus de mea opi- 
nione remiii , ut Inltituti Academicos, cives meos , utiii. 
tatis publicx ftudio , quo moventur unice , & amore pa- 
trix incitarem . Quod quam faepe , & quam vehementer 
fecerim , non dicam , ne videar de me loqui . Sed cer- 
te feci aliquid ; neque paucos ad intermilTa ftudia , & 
ad fcribendi laborem , rogando , hortando , inltando re- 
vocavi j quorum cogitationes , atque inventa colligens , 
hunc tandem librum compofui . Quod fi qui adhuc illos 
tardos , & fegnes , & defides velint dicere , non repu, 
gnabo -j nam & ipfe , ut homines incitarem , cum ellem 
fubiratus , idem fsepe dixi ,* modo tantum defidiac detra- 
hant , quantum illis , quas fupra diximus, cauflis tribuen- 
dum efle inteUigent . De cunctatione Academiac fatis di- 
dum eft . Meum nunc eft , ut illa exfequar , quse nobis 
fcripta Academici reliquerunt ; quod ftatim faciam , ubi 
ea , qux fuperioribus annis tredecim Inftituto , atque Aca- 
demix acciderunt , paucis perftrinxero » 
A 2 
