62^ Opuscula. 
fcendum diximus, a\/rf — bh ^ unde fit finus fpfe reilus eiufdem an^ 
r 
guli yj rr — aa -\- aabb . 
rr 
Huic finui proportionalis effcdebet ex bradleyana lege (inusab- 
crrationis ftelljc/ aberrationum autem, quippe exiguorum angu« 
lorum, proportio eadem eft, qux eorum finuum, ergo fi aberra- 
tio ftellae MF ( cum fcilicet telluseft inconiundionis pundlo C, & 
angulus inclinationisre<ftus)proradiofumatur,dicarurque r , po- 
fita nunc tellure in Z, aberratio erit\/^r — aa -f- /z^^^, atque hxc 
quantitas ex pundo F in redta fumenda erit verfus A , ut appa- 
rens ftellae locus hebeatur . 
Facile autem oftenditur menfuram hanc aberrationis 
\/ rr — aa -f- aabh in ipfo pundo A terminari , in quo perpendiculum 
rr 
Dq reftam FA interfecat. Eft enim ex conftrudione angulus 
MFD anguloCi^Z aequalis, ac propterca eius finus , hoc eft reda 
Dq ( in circulo fciiicet MER, cuius radius MF— r ) erit = ^ & 
Fq ^y/rr — aa . Pariter ex conftrudione eft MF, fiveP^, ad f J, 
ut radius ad finum latitudinis, nempeutrad^. Proprerea cum 
MF fit = r , erit Fl^zb; ac denique ut FE ad FI, ita fafta elt Dq ad 
Aq^ txgoAq — ab, Cum igitur quadrata duo i^^fimulfumta 
r 
adxquent quadratum jF-^^, erithxcreda \/rr— -!- tf^/?^, quse eft 
rr 
ipfa quantitas aberrationis fupra inventa . Aberratio ergo quacfita 
tam pofitione, quam magnitudine eft ipfaf^, & pundum A eft 
ad curvam ex bradleyana aberrationum lege defcriptam . Hxcau- 
tem curva non aha fane eft quam ellipfis , cuius axis tranfverfus 
MR-, coniugatus r; ; huiufce enim curvx hxc ipfa notifl^ima eft 
proprietas, qux pundo A ex conftrudione competit , ut fcilicet 
ordinatx qA ad ordinatas qD circuli MER, axe tranfverfo MR tam- 
quam diametro defcripti , eamdem rationem habeant, quam coniu- 
gatus axis ad tranfverfum , nempe quam FI ad FE , ieu FM . 
Atque 
