OpUSCULA^ 22 1 
do loco in fuperficfe telluris, ubi maxima fit differentia iii« 
ter radium evolutae ME, & normalem MQ_. Si dimidium 
parametri fuerit = p eric ME =. . Itaque di&rentia in- 
ter ^^^» & MQ^ fit maxima. Inito calculo iuxta algebrag 
praecepta refultat MQj=-4= . Quaeftio hoc modo tradata 
latius patet quam in ellypfi ; at ne diutius immoremur in 
generaliori folutione, hanc ad ellypfim tantum revocabimus 
fubftituendo in xquatione proponta valorem fubnormaiis 
MQ_. Quamobrem fi denominetur CP = i , finus anguii 
MQP = s ratione habita ad radium = i , proveniet norma- 
lis MQ = — ^ Hanc igitur xquabimus -~z ^ vifuri 
, 2 Vj 
1 -t- p — I : ss 
fcilicet quantus futurus fit finus anguli MQP , ubi difFeren<, 
tia inter lineas ME > MQ^ maxima eft , Subdudo caiculo 
reperitur s z= \^ Hinc duo confequuntur ; nam oporteE 
flt p>i, ne quantitas fub figno radicali negativa evadat; 
ac prxterea cum radius debeat elle maior quolibet finuj, 
habebitur i>s, ideft ^^^V^?^' ^ confequenter p>3s 
& demum excentricitas >y/i exiftente femiaxe primorrr, 
Duo igitur requiruntur, ut detur locus inter polos, & xqusu 
torem , ubi dida differentia fit maxima , videlicet ut axis ad 
polos minor fit diametro aequatoris, atque infuper ut ex- 
centricitas fit maior quam V^. lam vero agitur de ellypfi ^ 
qux omnium confenfu parum excentrica eft, quare etfi teL 
lurem comprefTam ponimus, uti Newtono placet , nuUus 
ideo dabitur locus huic quxftioni . Verum enim vero cum 
in polo P differentia inter normalem , & radium evoIut3& 
nulla fit, qux deinceps procedendo verfus sequatorem per» 
petuo augetur,, locus magis idoneus pro folvenda qua^ftione 
de figura telluris iuxta problema propofitum erit in ipfo 
aequatore, dummodo tamen linex ME, MQ^ quae compa- 
rantur obfervationibus altronomicis , & menfuris geodasticis^ 
xque acurate defiBniri poffint in quavis locorum latitudine , 
Veniamus nunc ad problema propofitum , in quo datae 
fbnt ME, MQ. Inveniatur media propoitionalis inter MEy 
MQ, 
