182 
B.W.U Mufica Vocalis. 
Finierant, & parva fuit mora: protinus ecce! 
Vimineos inter frutices inopina fonorutn 
Multiplici accenru pedus philomela refolvit, 
Sola canens. Nulla eft imitarier aufa volucris. 
(Nec potuit) ram dulce melos-ftupet infcia fylva 
Et cantum attonita infvetum bis reddidit echo. 
Subrifit natura parens ^ tune Vifa placere 
Ipfafibi^ clarosque modos paftoria juflit 
Secula compaétis feptem refonare cicutis^ 
Audiit humanum genus, & miratur, idemque 
Pofle cupit, potuitque. Ira fe nativa facultas 
Exferuit raptim, dotesque vocavit ad ufus 
Congenitos. Omnis fermo tune carftus , & omne 
Carmen amon Nam fundat amor fua fceptrafuumquc 
In folio, fine fine, Dei, line limite, regnum. 
Floreaque ut placido tune fole per arva vagatum eft. 
Ad nitidos latices, coUis frondente fiib umbra, 
Forte chorus juvenum, fpe£ians fulgentia cæli 
Cærula, fæcundæ telluris amænaque tempe , 
Hæfit, mirantes & fic prorupit in hymnos ; 
Omnipotens, æterne , Deus, mitiflime eæli 
Rex, nominumquc parens ! nil nuper eramus , & ecce ! 
Te fpirante fumus^ Quam fvave exiitere noftrum eft? 
Svavius hoc ipfum tamen eft fentire. Quid autem 
Non fumus? Hos alacres fenfus, hæc membra dedifti 
Flexilia, hacpulchra nos in regione locafti, 
Subnafcuntur ubi nobis nova gaudia femper. 
Ergo licet gratam feciem tclluris & undæ 
Ergo globum folis rutilantem 6c candida lunæ 
Cornua, fidereasque oculis haurire cohortes I 
Te tamen auftorem cur non fimuH an, qvia mundi 
Portio compofiti tantilla eft obvia nofttis 
Lumi- 
