80 
E. • T/, œ 7rcvyip\ ûtvoû jcxroo TrXxvvrrofiev ; 
n. • Th y spù üopoüV'/i TTsiÙéfj.svov rhv xÙKiov 
E. • To V è(A )co?.öi^ TTsiùéfjLsvov rhv ^Ù7(jLopov 
XTQ77rC^yi7Xl TOVC; CWXXÇ TÔCV ^XiCTVXCCV. 
n. • 'A/.A' oùV CTTOv yîjç h(ûv olV syccy en. 
E. • ""E-vTsuds-A Ty,v TTxrpIT xv èljsvpoi^ (J'j ttov ; 
n. • OvV XV (JLX AIx y ivrsvôêv ''E^y,K67Tß'^c. 
Ik heb getracht deze plaats zoo goed mogelijk te vertalen. Zie- 
hier het resultaat: 
EuELPiDES (tot het kauwtje, dat hij op de hand draagt): 
„Rechtuit dus wil je, waar die boom opduikt?" 
PiSTHETEiRus (tot de kraai, die hij op de hand heeft): 
„Barst! de mijne kraait, dat hij terug weer wil". 
Eu.: „Wat, ongelukkige, hadden w' ook al maar op en af te dolen? 
Wij loopen ons nog dood voor niets, en al maar op en neer". 
P.: „Doordien 'k zoo stom was, op een kraai mij te verlaten, 
heb ik meer dan duizend mijlen weegs al afgerend". 
Eu.: „En ik, door op een kauwtje te vertrouwen, 
heb mij de nagels van de teenen afgeloopen'\ 
F. : „En 'k weet waarachtig niet meer, waar ter w^ereld wij nu zijn". 
Eu.: „ZoQ jij van hier je vaderstad nog op te sporen weten?" 
P.: „Ik niet, bij Zeus, dat zou zelfs Execestides van hier niet weten". 
Het blijkt dus, dat onze beide vrienden niet bij ster tevreden waren 
over de praestaties hunner gidsen, en Aristophanes, vrijgeest als 
hij is, laat niet na, met het geloof zijner tijdgenooten in de voor- 
spellingskunst, en „het schaffen van raad" in duistere zaken, der 
kraaien, op fijne wijze den spot te drijven 
1) Dat niet alleen de Grieken, maar ook de Romeinen zeer zonderhnge dingen 
geloofden omtrent sommige leden van 't kraaiengeslacht, kan blijken uit wat 
Plinius (23 — 79 na Chr.), in zijn' tijd een geleerde van onverdacht gehalte, ons 
in Liber X, Cap. XII van zijne „H is tori a naturalis" mededeelt: »Corvi pari- 
unt cum phirimum quinos; ore eos parère aut coire vulgus arbitratur, ideoque 
gravidas, si ederiut corvinum ovum, per os partum reddere, atque in totum, 
difficulter parère, si tecto inferantur". [De raven leggen gewoonlijk vijf eieren; 
het volk gelooft, dat zij de eieren met hun' bek leggen, of dat het paren 
met den snavel plaats heeft; vandaar (komt het), dat zwangere vrouwen uit 
de mond bevallen, zoo ze een raven-ei eten, en in 't algemeen, eene moeielijke 
bevalling hebben, zoo een l aaf op haar huis vliegt]. 
