82 
hoewel het hun nooit was voorgedaan, met den poot het eten naar 
den snavel brachten. Zoo lets is niet een individueol, maareenspe- 
cieel (ter voorkoming van mogelijk misverstand, zal ik liever niet 
het woord „speciaal" gebruiken) verschijnsel. 
Zoo ook onze inlandsche soorten van het kraaiengeslacht. De ek- 
ster, Vlaamsche gaai en roek plegen een lekker hapje, dat ze niet 
meer op kunnen, te begraven ; de kraai en de kerkkauw daarentegen 
heb ik het nooit zien doen. We hebben hier niet te doen met in- 
dividueele verschijnselen, maar wel degelijk met handelingen, die 
der soort, uit héréditaire traditio, eigen zijn. 
Het begraven van overtollig voedsel zal oorspronkelijk ten doel 
gehad hebben zieh in tijden van schaarschte van voedsel te ver- 
zekeren. Uit wat ik aan vrij bij mij rondloopende eksters en roeken 
opmerkte, meet ik v^el afleiden, dat het meeste begraven voedsel 
nooit meer gebruikt wordt, omdat zij de willekeurige plaats, waar 
het werd verstopt, niet schijnen te onthouden. Zelfs wat in de be- 
perkte ruimte van een hok wordt verstopt, komt veelal niet tot 
zijn recht. De begravers onder het kraaiengeslacht vinden slechts 
bij toeval het verborgene terug, en zoo heeft het begraven van 
voedselj in de praktijk, eerder tot gevolg, dat andere vogels (soort- 
genooten en vreemde) er zieh niet mede kunnen verzadigen, dan 
dat de verrichter der handeling het ten eigen bate kan gebruiken, 
terwijl niet het eerste, maar stellig het laatste, toch wel de oor- 
spronkelijke bedoeling zal geweest zijn. 
Het begraven van voedsel door ekster en roek is m. i. te be- 
schouwen als iets, wat absoluut onbewust en zonder doel geschiedt. 
lets soortgelijks ziet men bij den bond. De bond, die ergens ge- 
defaeceerd heeft, gaat op eenigen afstand met de achterpooten staan 
krabben; oorspronkelijk was het natuurlijk de bedoeling, de faeces 
met een laagje aarde of zand te bedekken, ten einde geen voor de 
neus waarneembaar spoor achter te laten, waardoor zijn vijanden 
reuk van hem zouden kunnen krijgen. 
Sinds de bond huisdier is, en de omstandigheden van zijn leven 
geheel veranderd zijn, is een dergelijke veiligheidsmaatregel geheel 
overbodig geworden, maar de bond werkt, na elke defaecatie, nog 
steeds met de achterpooten, zonder dat hij nochtans de faeces be- 
graaft en, wat nog sterker de nutteloosheid der handeling bewijst, 
zelfs, zoo op een steenen straat of op een houten vloer is gedefae- 
ceerd, waar aarde noch zand valt te bespeuren, heeft de beweging 
van het achteruit krabben met de achteipooten, toch veelal plaats. 
