B3 
Eenige jaren geleden had ik een ekster en eon kraai in een hok 
bijeen. De ekster placht vooral het meer smakelijke voedsel, als 
vleesch, kaas en apennootjes te begraven, de kraai deed het nooit, 
maar wel lette de kraai op als do ekster met haar typisch werk 
bezig was, en zoodra was het niet afgeloopen en ging 1. g. op haar 
stok zitten slapen of droomen, of de kraai kwam omlaag en bogon 
alles op te graven en op te eten. Snapte de ekster haar, dan had 
de kraai het hard te verantwoorden, want de ekster pikte haar 
met heftige, snel op elkaar volgende snavelhouwen in kop en poo- 
ten, om beurten, zoodat de kraai, die nooit anders dan een slap- 
defensieve bonding aannam, niet wist, waar zij het zoeken moest. 
Toen de ekster later alleen in 't hok was overgebleven, werd de 
begraaf -manie nog even ijverig voortgezet als vroeger. 
Ook de roek begraaft wel voedsel, maar niet zoo systematisch 
als de ekster. 
Wat de kale plek om den snavel bij den roek betreft, deze ont- 
staat al op het eind van het eerste jaar; er blijven dan echter, 
verspreid, nog enkele haarveertjes, ook wel tot dotjes vereenigd, 
staan en eerst na den rui in het tweede jaar, dus in Augustus, 
heeft de huid om den snavel al d'r haarveertjes verloren. 
Dat de snavelomgeving zoo kaal zou worden van het vele en 
diepe boren van den snavel in den grond, gelijk wel beweerd wordt '), 
meet ik stelhg tegenspreken ; nimmer heb ik gezien, dat mijn roek 
zijn snavel zoo diep in den grond stak, dat de kale plek ook maar 
bereikt werd, en het procès van het verdwijnen der haar-veertjes 
had er evengoed om plaats. Het een staat met het ander in gee- 
nerlei verband ! -) 
1) Zelfs bij Nauma-NN, Naturgeschichte der Vögel Mittel-Europa's (Jubiieum- 
uitgave) IV, pag. 112, lees ik nog » und dieses Bohren ist eben die Ursache, 
warum die alten Saatkrähen eine kahle Schnabelwurzel oder keine burstigen 
Nasendeckfedern haben". 
2) Een analoog geval vindt men bij den Heiligen Ibis (Ibis aet/tioj)ica [L^lÜi.])-, 
de oude Ibis heeft een kalen kop en hals, maar bij den jongen vogel zijn deze 
lichaamsdeelen, in het eerste jaar, wel degelijk bevederd. Daar wel niemand 
ooit gemeend zal hebben, dat die kale kop en hals het gevolg waren van „het 
diepe boren in den grond", had men ook ten opzichte van den roek, bij 
Wien de kaalheid zieh weliswaar niet verder uitstrekt dan de omgeving van 
den snavel, voorzichtiger in zijn conclusie behooren te zijn. Möge het praatje 
omtrent het ontstaan der kaalheid thans voor goed naar het rijk der fabelen 
verwezen zijn. 
