85 
recta, naar zijn' kastanjeboom, waar ik hem, later op 't terrein 
komende, altijd weer trof. Kroog hij mij in 't cog, dan toondo liij 
door staartgewip on vriendelijko geluidjes, mij to horkennen. 
Inmiddels had ik gelegenhoid op to merken, hoe siecht de men- 
schen, zelfs buitenmenschen, over 't algemeen do vogels kennen. 
Die tamme rook had natuurlijk nog al belangstelling getrokken. 
Wie mij tegenkwam, keek menigmaal al omhoog, of hij or, „die 
groote kirkka" (kerkkauw) ook zag zweven. Do meesten toch hielden 
mijn' vogel voor een kauwtje van zeer bijzondere afmeting. Ook 
word hij wel voor een kraai versleten en eens hoorde ik, dat een 
als heer gekleed persoon aan een ander vroeg: „wat is dat nu voor 
een vogel, is dat geen kraai?" En dat do ander antwoordde, met 
beslistheid, en blijkbaar verheugd over zijno meerdere kennis, 
„Neen, dat is een ekster!" 
Maar do vogelkenners van roputatie wisten hot beter, en noemdon 
hem eon raaf. Toon ik mij eens verstoutte aan eon dergelijke auto- 
riteit op te merken, dat mijn vogel geen raaf, maar een rook was, 
keek hij mij eenigszins verbaasd aan, alsof hij zieh verwondorde, 
dat een groot vogelliefhebber als ik blijkbaar was, te golijk zoo'n 
siecht vogelkenner kon zijn, en zei me: „Hoor eens, mijnhoer, leer 
mij nu geen vogels kennen, dat het een raaf is, zie ik aan zijn 
grootte en aan do kale plek om zijn snavel" '). Ik zei toon maar 
niots moor, want tegen „au toritei ten", weet ik al bij voorbaat, 
toch niet opgewassen to zijn; mijn vogel is dan ook, tot op den hui- 
digen dag, nog steeds eon raaf in do oogon van mijn' „vogelken- 
ner" on zal dat wel altijd blijven. Slechts eon enkele was or, die 
aan zijn vogelkonnis bleek to twijfelen on die naar den naam bij 
mij informoerde. Op zokeren dag overkwam het mij, dat ik aan 
zoo iemand zei, „dat is een rook", waarop do ander goedkeurend 
knikte en antwoordde: „0, is dat nu een „roep", ja, ja, dat had ik 
al gedacht!" Eon ander maal word ik aangosprokon door twee net- 
gekleode burgor-heero-menschon, gopensionneerden, diagnosticeerde 
ik, die van eon matig pensioontjo leefdon. „Mijnhoer", vroogen zij 
mi], „wat is dat voor een vogel?" Daar ik langzamerhand aan do 
1) Het blijkt mij intusschen, dat er wel eenige vervvar.ring schijnt te heer- 
schen in de kraaien-benamingen. Snouckaert van Schauburg zegt in zijne 
„A vi fa una" pag. 8, van de Kraai (Corvus corone corone L.), dat hij „op de 
eiianden veelal: Roek; op Schiermonnikoog-. Ruuk" genoemd wordt, en Naumann 
geeft als „Trivial-name" van de Roek: „Ra b", alsmede „Pommerscher, sächsischer 
und altenburgischer Rabe". 
