87 
te knijpen, niet los te rukken of te verwijderen was, ook maar 
eenigszins gewend had. 
Geef n' vink, n' musch of n' lijster een' ring, ze dragen hun lot 
gelaten; een mees, vieve rakker als hij is, tracht ook wel een hal- 
ven dag lang, zijn' ring kwijt te raken, maar dan geeft hij de po- 
gingen op. Het leven van een roek wordt, ongeveer twee weken 
lang, bijna geheel beheerscht door den ring aan zijn' poot! Dat is 
lets typisch voor een lid van het kraaiengeslacht, en, de kraaien 
kennende, had ik ook niet anders verwacht. 
Of het nu inderdaad kwam door de buitenissigheid van den ring, 
weet ik niet, maar mijn roek, nam, ook in den paartijd, niet de 
vlucht naar de kolonie, om zieh een vrouwtje te zoeken, maar bleet 
mij trouw. 
En toen geschiedde het, dat zijn paardrift, die zieh niet kon uiten 
op de natuurlijke manier, zieh converteerde op mij, of eigenlijk 
niet zoo zeer op mij, dan wel op de schoenen, de zwarte schoenen, 
die ik aan de voeten had. 
Zooals de roeken paarsgewijze leven in de vrije natuur, in con- 
stante trouw, wellicht voor het leven, maar althans gedu rende den 
paar- en broedtijd (ten minste zoolang beide partijen gezond zijn; 
bij ziekte van één der partijen, zal het vogel-huwelijk wel spoedig 
ontbonden zijn), zoo was ook mijn roek trouw aan de schoenen, 
die ik droeg. 
Naar andermans schoenen keek hij niet om ; had ik gekleurd 
schoeisel of groene pantoffels aan, dan voelde hij zieh vrij en ging 
zijn eigen gang, om losse schoenen gaf hij ook niet, maar zood;;a 
had ik ze niet aan de voeten of het was met zijne vrijheid gedaan; 
waar ik liep, daar liep hij, geen halven meter voor mij uit of nevens 
mij. Uren liep ik in 't bosch, uren wandelde hij naast me, aldoor 
een kort keelgeluid, zooiets als „ghöh, ghôh", latende hooren ; dreigde 
er gevaar, in den vorm van een' bond b.v., dan zocht hij zijn heil 
in de vleugels, om echter onmiddellijk weer naast mij voort te gaan, 
zoo het gevaar w^as ge weken. 
Strekte ik de wandeling wat tè ver uit, naar zijn' zin — niet 
onmogelijk ook, dat het voortdurende getrippel, soms, als ik wat 
vlugger aanbeende, in geweldig snel tempo, hem vermoeid maakte — 
dan vloog hij er plotseling van door; hoog in de lacht beschreef hij 
reusachtige cirkels; telkens verloor ik hem uit 't oog, maar ein- 
delijk kwam hij weer en Streek neer in een' boom in de buurt. 
Dan waren de rollen omgekeerd en moest ik hem volgen; was ik 
