88 
bij zijn' boom gekomen, dan vloog hij, een honderd meter verder, 
naar een anderen boom en als ik hem dan zijn gang liet gaan en 
bleef volgen, bracht hij me keurig weer thuis, en Uet zieh gewiUig 
in 't hok sluiten om er te slapen en te rüsten. 
Het was een hoogst comisch gezicht, hem, met zijne korte pooten, 
zoo schieUjk naast mij te zien voorttrippelen en menschen, die den 
waren grond van zijne gehechtheid aan mij, niet kenden, waren 
verbaasd en verwonderd. Men hield mij, geloof ik, voor een buiten- 
gewoon dresseur. Hoe was dàt mogelijk, dat men een kraai zoo 
kon africhten, dat hij, zoowaar, nog trou wer zieh gedroeg dan een 
hondje! Vertelde ik dan aan een enkelen belangstellende de ware 
toedracht van het geval, dan was men zichtbaar te leur gesteld, 
en leek het wel of men nu op eens niet meer dat respect voor 
mij ne africhtingscapaciteiten gevoelde, als te voren. 
Als ik uitging en hij zag het, vloog hij onstuimig door het hok 
en tegen de tralies, om toch maar bij mij te komen, en menigmaal, 
als ik hem onmogelijk mee kon nemen, trachtte ik, zooveel doenlijk, 
ongezien het huis te verlaten, om hem het leed, van niet mee te 
kunnen, te besparen. Dan bleef hij aldoor roepen om de aandacht 
op zieh te vestigen, en kwam pas tot bedaren als hij mij weer 
zag en bij mij mocht zijn. 
's Morgens, bij de eerste ontmoeting, en ook wel in den loop van 
den dag, als er gelegenheid voor was, trad hij op een mijner schoe- 
nen toe en accoupleerde zieh formeel; onder het uitstooten van 
schorre, heesche klanken, met trillend lijf en fladderende vleugels, 
de staart gespreid omlaag, drukte hij zijn achterlijf op mijn schoen, 
maar bevrediging schenk deze manoeuvre blijkbaar weinig en de 
verhefde aanval eindigde meestal met nijdige snavelhouwen op het 
voor sexueel gebruik zoo weinig doelmatige Ersatz-object. 
Yooral, zoo ik mijn schoen op . den grond hield, maar de punt 
een weinig omhoog wipte, was hij er schielijk bij, om de parings- 
actie te beproeven en deze méthode paste ik dan ook steeds toe, 
als ik hem weer wilde grijpen, want, geheel in beslag genomen 
als hij werd door zijn „Uefdesroes", dacht hij dan aan geen ont- 
wijken. 
Gedurende een drie- à viertal weken, van ongeveer midden Maart 
tot midden April, was hij het feist bewogen. In dien tijd was het, 
dat ik, om eens te zien, hoe hij daarop zou reageeren, een nest 
ging bouwen in de schuur. Ik verzamelde wat dorre, meest sparre-, 
takjes en droeg die naar de schuur, waar ik ze in een' hoek nest- 
