122 
Ik heb een viscivoriis-nest voor mij liggen, in het laatsb van Maart 
*18 in deze Streek gevonden, en een der takjes (van een larix) steekt 
niet minder dan 33 c.M. buiten den nestrand uit, terwijl het toch 
zoo stevig aan het nest zelve is bevestigd, dat ik dit gemakkelijk 
er aan kan opbeuren, zonder de kans te loopen, het takje emit 
te trekken. 
Toen ik deze steeds weerkeerende bijzonderheid van het Groote 
lij sternest, dat overigens zieh in niets van een merelnest onder- 
scheidt, had vastgesteld, interesseerde het mij te weten of er ook 
in de Utteratuur iets oyer te vinden was. Ik behoefde niet lang te 
zoeken; ik sloeg Naumann op en las daar (I, pag. 230): „Das Nest 
hat zur ersten Grundlage und in seinem Äusseren zarte 
dürre Reise rchen und Stengel von Heidekraut, mit un- 
termengten Flechten und Baummoos; dann folgt gewöhnlich Erd- 
moos, mit noch anhängender Erde, endlich zarte Wurzeln oder feine 
Zweige von Heide, Heidelbeeren und dergleichen, wovon beson- 
ders der obere Rand geflochten ist, und das Innere ist 
mit trockenen Grasblättern, Hälmchen und Rispen ausgelegt" '). 
Men ziet, dat mij ne ervaring vrijwel overeenstemt met wat bij 
Naumann voorkomt; van een ondergrond van dünne, dorre takjes 
heb ik evenwel nooit veel kunnen merken. 
Waar de Groote lijster in de laatste jaren zieh steeds meer in . 
ons land schijnt te verbreiden, meende ik op de eigenaardigheid, 
die ik boven vermeldde, nog wel de aandacht te mögen vestigen. 
Zij kan van waarde zijn bij de determinatie van het viscivorus- 
nest en is, daar de Groote lijster, tot voor kort, niet direct tot 
onze meer gewone broedvogels gerekend mocht worden, wellicht 
niet zöö algemeen bekend, als anders wel het geval zou zijn. 
Ede, 29 Juni 1918. 
1) Spatiëering van mij. 
