41 
zijn echt hollandsche vaderzorg naar voren en luidt zijn antwoord 
op het vriendelijk bemiddelingsaanbod: 
.... Je ne saurais me résoudre a les accepter, vu que mon fils est 
encore trop jeune pour se trouver en quelque sorte plus ou moins 
indépendant et privé de surveillance et de contrôle assidu. . . . 
Temminck brengt zijn zoon zelf naar Neuwied op een kostschool, 
waar hij zieh stellig van de ,, surveillance et contrôle assidu" zal 
hebben overtuigd. 
Wat Temminck voor zijn kinderen was, gold zeer zeker ook voor 
zijn ondergeschikten en voor hen die met en onder hem werkten. 
Door zijn beminnelijken, hoffelijken omgang wist hij allen aan 
zieh te binden, door zijn soberheid en vlijt allen te bezielen tot 
uiting geven aan den grootst mogelijken werklust. Dat was het ge- 
heim van den opbloei van het Leidsçh Museum, van den voortgang 
van het Natuurhistorisch onderzoek in onze Oost, waar Temminck, 
schoon hij er zelf nocit reisde, toe aanzette, en waaraan hij leiding gaf. 
Met Reinwardt staat hij in nauwe betrekking, maar van Blume wil 
hij niets weten, IJj lucht zijn hart erover in een brief aan van de 
Cappelle waarbij de Directeur van 's Lands Plantentuin er siecht 
afkcmt. 
Voor de j on Celle den die de Oost gaan exploireeren koestert Tem- 
minck grcote sympathie. Met Kuhl correspondeerde hij reeds toen 
deze nog student te Groningen was en hem verslag deed van zijn omi- 
thclogische excursies längs het Waddenstrand, Diard, wellicht spe- 
ciaal om zijn Fransche afkomst, gendet Temmdnck's voorspraak en 
over Schwaner maakt hij zieh in een zijner brieven ongerust, we- 
gens het lang uitblijven van berichten. 
Het ligt hier niet op onzen weg Temminck's aandeel te schetsen 
in het Natuurhistorisch onderzoek van onze Oost. Wie echter het 
belangrijke werk ,, Indisch Natuuronderzock" van Dr. M. J. Sirks 
naslaat zal telkems ervaren hoe Temminck's invloedrijke persoon 
aan dat onderzoek leiding wist te geven. 
Leiding bleef Temminck geven, tot zijn dood toe cn „Directeur" 
bleef hij ook. Hoe zeer de samienwerking aan het Leidsch Museum 
bewondering afdwong, Temminck bleef de eerste en handhaafdie 
dat standpunt, wat uit verschillendie brieven blijkt. Zoo schrijft hij 
aan zijne vrouw: 
. . . .,,Het pakje met de adelaars is waarschijnlijk van den Heer 
Brandt van Petersburg. Doe het maar open en meld mij den inhoud, 
dtech laat ndets aan Schlegel of Susanna daarvan zien, want alles 
wat niet van het Ministerie komt, raakt hun niet." 
En elders: 
Het pak van Kolonien en alles wat van daar komt moet 
stil en zonder er mensie van te maken door U geborgen worden. 
De drie bri even, zoo daar de S temp el van Binnenland sehe zaken 
op Staat kunnen door U aan Susanna gezonden worden 
