42 
Leest men hiemaast Susanna's van onverdeelde bewondering ge- 
tuigend'e levenschets van C. J. Temminck, dan moet men de slotsom 
trekken, dat Temminck, in weerwil van zijn ,,op zijn stuk staan" 
door zijn beminnelijke cmgangsvormven tech ieder vocr zieh won. 
Immers Temminck en Schlegel werkten onafscheidelijk samen en 
Susanna was in den waren zin des woords: Temminck's rechter- 
hand! Wellicht was deze ccmbinatie van karaktereigenschappen juist 
het geheim van zijn krachtig directeurschap. 
Hij heeft gewerkt zoolang het dag was. Tot in zijn laatsten levens- 
jaar kwam Temminck, als hij te Lisse buiten woond'e, twee maal 
per week naar Leiden toe, waar hij in zijn werkkamer tusschen 
boeken en opgczette diercn als begraven zat. Dan ging hij genoeglijk 
koffiedrinken bij Dr. van Kaathoven, zijn vriend, wiens dochter — nu 
wijlen mevrcuw Verster van Wulverhorst zieh Temminck nog zeer 
goed herinnerde, als een eenvcudige en beminnelijke gast. 
Alcohol gebruikte Temminck nooit, aan den maaltijd dronk 
hij een ma tig glas wijn. Zooveel te meer was hij op zijn sd^aartje 
gesteld, waartoe het teen algemeen bekende merk ,,Woodville" bij 
hem in de gunst stond — de krasse tachtigjarige zal er heel wat 
in de asch hebben gelegd. 
Temminck's ontspanning was tot zijn dood toe die jacht, doch ook 
de ontginning van zijn duin ging hem ter harte. Konijnen beschouwde 
hij als lastig ongedierte, dat opgeruim.d diende te worden. Kruit en 
hagel was er hem te kostbaar voor, daarom ving men ze met netten 
en kwam dan de poelier uit Noordwijk, met hondekarren, den buit 
weghalen. 
Aan Prins Max von Wied met wicn hij gaame over de jacht lief- 
hebbert, schrijft hij in 1854, als hij zijn excuses aanbiedt voor een 
lang uitgebleven antweord: 
Mais un famjeux chasseur de grosgibier trouve facilement 
des circonstances atténuantes pour excuser son confrère qui n'est pas 
moins ardent que lui â poursuivre lièvres, perdrix et bécasses, avec 
les lapins qui, soit dit en passant, font mon désespoir dans mes 
cultures de céréales et de pommes de terre, et qu'une guerre d'exter- 
mination de 1500 année commune, ne parvient pas plus à détruire, 
que les alliés ne réussissent à tuer et à renverser les Russes en 
Crimée!" 
Merkwaardig voor dien tijd was de uitgebreide en keurig inge- 
richte fasanterie, die Temminck op zijn mooie jachtveld het ,,Paar- 
denkerkhef" onderhield, en waarover zijn bekwamen jachtopziener 
Marielis Weijers ging. Temminck's fasanten jacht was gerenom- 
meerd. 
Een buitengewoon schutter was Temminck niet maar wel een 
groot liefh ebber, die niets schooners kende dan met geweer en hond 
door Holland's duin te dwalen, een jager van den ouden Stempel 
— die helaas verdrongen werd en nog wordt door dén getallen- 
