De wordingsgeschiedenis is aan deze „oölithen*', zooals men 
ze gewoonlijk noemt, gemakkelijk te bestudeeren. Slaan we 
er een door, dan vinden we middenin een of ander klein 
voorwerp, gewoonlijk de schaal van een weekdiertje, dat in 
groot aantal in het bekken voorkomt en waarschijnlijk tijdens 
sterke regenbuien over den rand gespoeld wordt. Vroeger leefde 
het ook op de helling, die toen met een aantal terrasgewijs bo- 
ven elkaar liggende ondiepe bassins bedekt was. In plaats van óén, 
vindt men soms ook meerdere voorwerpjes binnenin, die eerst 
ieder voor zich dooreen kalklaagje ingehuld zijn, daarna aan 
elkaar gekit en door een gemeenschappelijken mantel omgeven. 
We kunnen van dit alles een zeer goed beeld krijgen, wanneer 
wè de breuk vlakte op een slijpsteen glad maken. Het kalk- 
hulsel blijkt dan uit een groot aantal lagen te bestaan, die 
als de jaarringen in het hout van een boom elkaar omsluiten. 
Hun omtrekken zijn echter veel minder regelmatig. Ook het 
oppervlak is maar zelden geheel glad ; gewoonlijk vertoont 
het bulten en inzinkingen; vaak ook is het korrelig als grof 
zand. De kleur is blauwgroen, meestal zeer licht, op vochtige 
plaatsen donkerder; die van de breuk vlakte grijs met witte 
ringen. 
De blauwgroene kleur van het oppervlak verraadt de aan- 
wezigheid van wiertjes, beboerende tot de klasse der Gano- 
phyceae. Onder het mikroskoop kunnen we ons van de juist- 
heid dezer opvatting overtuigen. Lossen we met behulp 
van een of ander zuur de kalk, waarin de draden ingebed 
liggen, op, dan wordt het ons mogelijk, deze nader te bekijken. 
Het blijkt, dat we voornamelijk met twee soorten, de eene 
behoorende tot het geslacht Rivularia, de andere tot Phor- 
Midmm, te doen hebben. De laatste is beperkt tot de gladde 
deelen van het oppervlak^ Rivularia vinden we op de kor- 
relige plaatsen ; vaak zijn de kolonies door elkaar heen 
gegroeid. We kunnen ze onmiddellijk van elkaar onderscheiden 
door het preparaat te behandelen met chloorzink-jodium. De 
scheeden der Phormidium-Qoort nemen daarin een lichtblauwe 
tint aan, die dagen lang behouden blijft, die onzer Bivularia 
kleuren zich niet. De draden der laatste zijn ook de helft 
dunner en, waardoor ze zich als behoorende töt de familie 
