— 72 — 
Kunnen we aan de oppervlakte onzer oölithen deze wiertjes 
gemakkelijk aantoonen, ook meer naar binnen, in de vroeger 
afgezette kalklaagjes, zijn hun sporen te vinden. Lossen we 
de kalk n.1. geheel op, dan houden we een massa over, 
waarin we onder het mikroskoop gemakkelijk de scheeden 
der Cyanophyceeën kunnen herkennen. De gansche kalkmassa 
is dus blijkbaar door hen afgezet. Uit het aan calciumbicar- 
bonaat rijke water, dat uit het bekken toestroomde, heb- 
ben ze, om er hun organische stoffen mee op te bouwen, 
koolzuur opgenomen; het resteerende, weinig oplosbare calci- 
umcarbonaat heeft zich daarbij in hun scheeden opgehoopt. 
De toenemende dichtheid der afgezette kalk, die in iedere 
laag terugkeert en op die wyze de individueele zones markeert, 
duidt klaarblijkelijk, evenals het analoge verschijnsel bij de 
jaarringen in het secundaire hout onzer boomen, op een in 
iedere periode optredende afname van de snelheid, waarme- 
de het proces plaats heeft, een snelheid, die bij den aanvang 
van een volgend tijdvak telkens weer zijn oorspronkelijke 
grootte herneemt. Hoe lang deze perioden in het onderhavige 
geval zyn, is niet in eens te zeggen. Het ligt echter voor 
de hand, aan te nemen, dat de groei in den West-moes- 
son, die op deze betrekkelijk droge vlakte (regenval + 1300 
m.m. per jaar) een duidelijk uitgesproken karakter draagt, 
het snelst zal zijn, daar de wiertjes dan zelden gebrek aan 
water zullen hebben, terwijl dit in den drogen tijd waa,r- 
schijnlijk herhaaldelijk voorkomen zal, In den West-moesson 
zal bovendien het gehalte van het bekken water aan calcium- 
bicarbonaat afnemen, daar het dan een groote hoeveelheid 
regenwater opneemt. Voor de koolizuurassimilatie der wiertjes 
is dit van weinig belang. Hoogstwaarschijnlijk toch komt 
daarvoor alleen vrij koolzuur in aanmerking en dit zal in de 
beide gevallen weinig verschillen. De hoeveelheid koolzuur 
toch tracht zich in evenwicht te stellen met de spanning van 
dit gas in de lucht en, daar het in ons geval door middel van 
een zeer groot oppervlak daarmee in aanraking is, kunnen 
we moeilijk aannemen, dat deze even wichtsstand niet onge- 
veer bereikt wordt. Daar nu de koolzuurspanning van de at- 
mospheer slechts weinig schommelt, moet ze ook in de vloei- 
