- 77 — 
komt, zooals aangehaald is, ten slotte 15 a 20 meter beneden 
den bovenrand in de groote rivier terecht." 
Van de blijkbaar zeer ondiepe waterterrassen, die het groote 
bekken voor twintig jaar omgaven, is thans niets meer te 
vinden. De door mij beschreven miniatuurbekkens aan den 
voet van den stuwmuur zijn ongetwijfeld van recenter dag- 
teekening. In het ondiepe water der vroegere bassins heeft de 
kalkafzetting der wieren op den bodem tenslotte de overhand ge- 
kregen boven die aan de dammetjes en aldus de plasjes gedempt. 
Niet onwaarschijnlijk zijn de schelpjes uit de oölithen, die thans 
het terras bedekken, ten deele dezelfde, die Winter daar 
nog zonder hun kalkhulsel aantrof. De oorzaak moeten we 
wel zoeken in een vermindering van den watertoevoer, waar- 
door het aangroeien der dammetjes vertraagd werd, terwijl 
de vegetatie op den bodem daarvan niet den minsten last 
ondervond. Dergelijke verschijnselen vindt men ook van de 
sinterterrassen van het Yellonwstone Pork beschreven (cf. 
W. H. Weed: Formation of Travestine and Siliceous Sinter 
by the Vegetation of hot Springs. U. S. Geological Survey 
IX Annual Report 1887—88). 
Winter's verklaring der terrassen als kenmerken der peri- 
oden, gedurende welke het water rijkelijker vloeide, is, althans 
in den vorm, waarin ze gegeven wordt, onaannenaelijk. Zooals 
we boven zagen, is vermindering van den watertoevloed waar- 
schijnlijk wel de oorzaak van hun verdwijnen. De invloed 
daarvan zal zich het eerst hebben doen gelden op het laagste 
terras, daar het water hier over het grootste oppervlak ver- 
deeld werd; vervolgens zal hij zich ook hebben uitgebreid 
over de hoogere. Het laagste terras is echter niet, zooals 
Winter het zich voorstelde, het oudste. We moeten inte- 
gendeel aannemen, dat de muur om het groote bekken het 
eerst gevormd is, en wel, zoodra de bron begon te vloeien. 
Aanvankelijk, zoolang hij nog laag was, liep het water 
zonder — behoudens kleine kalkalzettingen om plaatsen, waar 
het stagneerde — tot verdere vormingen aanleiding te geven, 
naar de Banjoe Poetih af. Naarmate de muur echter hooger 
^erd, begon het overloopende water met meer kracht neer 
te komen en holde op die wijze aan zijn voet eeii gracht 
