— 197 — 
langrijke oxydatie van de organische stoffen. De intensiteit 
van deze oxydatie blijkt hieruit, dat na de filtratie een gerin- 
gere hoeveelheid kaliumpermanganaat, dus een geringere hoe- 
veelheid zuurstof, voldoende is om alle organische stof te oxy- 
deeren dan bij het ongefiltreerde water. Het zandbed ruet 
de algenlaag en de tallooze bacteriën met haar slijmhuidje 
vormen een filtreerend oppervlak van eene geweldige uitge- 
strektheid. 
Hier zullen de fijnere gesuspendeerde stoffen hoofdzake- 
lijk achterblijven. Het aantal bacteriën neemt beneden de 
oppervlakte van het filter snel af met de diepte. Op eene 
diepte van 1 cM., dikwijls nog minder, verdwijnen alle chlo- 
rophyl bevattende organismen wegens het ontbreken van 
zonhcht. 
De bacteriën in het gefiltreerde water onder het zandfilter 
kunnen komen: 
Ie. uit het ongefiltreerde water; 
2e. uit het filter zelf; 
3e. door vermeerdering in het gefiltreerde water. 
Alleen onder de sub 1 genoemde moeten wij de pathogene 
rekenen; zij zijn echter verre in de minderheid ten opzichte 
van het totaal aantal bacteriën, die op de filters komen. Zij 
moeten het geheele filter passeeren en komen in de algen- en 
bovenste zandlaag tusschen milliarden concurrenten, waar zij 
in den strijd om het bestaan het onderspit moeten delven. 
In het zandbed bewegen zij zich ook langzaam voort en de 
kans is groot, dat zij vernietigd worden, voordat zij de onderste 
lagen van het filter bereiken. 
Bij een goed werkend zandfilter komen in den regel niet 
meer dan 100 bacteriën per cc. in het gefiltreerde water voor. 
De onmogelijkheid om bacteriën in de filters geheel terug 
te houden, het verstoppen der filters, gevaar voor het door- 
gaan van bacteriën bij versnelde filtratie, deze bezwaren 
bebben naar middelen doen zoeken om het drinkwater in 
bacteriologischen zin kiemvrij te maken. 
Deze middelen kunnen wij onderscheiden in chemische 
'(desinfectie) en physische (sterilisatie). 
De chemische middelen kannen slechts voor centrale wa- 
