- 198 — 
tervoorziening toegepast worden, daar de wisselende gesteld- 
heid van het water steeds controle op de toe te voGgon 
hoeveelheid van de chemicaliën vereischt. Voor geringe 
hoeveelheden te behandelen water zou dit te omslachtig 
worden. 
Verschillende chemische middelen zijn in den loop der jaren 
beproefd, waarvan ik een kort overzicht wil geven en tevens 
de bezwaren noemen, waardoor zij voor het bedrijf in het 
groot geen ingang vonden. 
Kopersuifaat. Vereischt; 1 deel op 1 miilioen deelen water. Er 
ontstaan witgroene vlokken, die bezinken en dus ook me- 
chanisch zuiveren; het CUSO4 daarna door Ca (OH), weg- 
nemen. Bezwaar: te weinig bacteriën-doodende werking, 
IJzersulfaat en kalkwater. De pathogene bacteriën worden 
tot op een klein percentage na gedood. Bezwaar : corrosie 
in de pijpleidingen. 
Bicalcid [CaOa+Alg (SOJs]. Dit geeft mechanische zuivering 
van bacteriën. Bezwaar: niet voor drinkwater bruikbaar. 
Watersfofsuperoxyde. Volgens Reiohel na 8 tot 24 uur des- 
infectie bereikt. Bezwaar : zure smaak blijft in het water; 
tevens de methode te kostbaar. 
Kaiiumpermanganaai Evenals aluin goed te bezigen voor z. g. 
vóórklaren. Vereischt 5 mgr. per liter; na 4 tot 6 uur zijn 
98o/o van de bacteriën gedood. Voor volledige sterilisatie 
meer benoodigd. Bezwaar: te kostbaar. 
Ferrochloor. Gelijktijdige toevoeging van ijzerchloride en 
chloorkalk. Er ontstaat ijzerhydroxyde, dat bij bezinking 
eene mechanische zuivering te weeg brengt, en onderchlo- 
rigzuur, dat desinfecteerend werkt. Goed te gebruiken in 
streken, waar het water gekleurd is en klei of leem 
in zeer fijn verdeelden toestand in het water gesuspendeerd 
is. 
Ten slotte blijven twee methoden over, die gedurende de 
laatste jaren in de praktijk zijn ingevoerd en gunstige resuf- 
taten opleveren, n. 1. de chloorkalk- en de ozonmethode. Deze 
twee methoden zullen wij nader beschouwen. 
Desinfectie met minimale hoeveelheden chloorkalk. 
Deze methode is in Amerikaansche steden veel ingevoerd. 
