— 252 — 
in hoofdzaak alleen de base door de planten opgenomen en 
blijft het zuur in den grond achter. 
Hiertoe moeten wij b. v. de zwavelzure ammonia en de 
meeste kalizouten rekenen. 
Wat nu de fysiologisch zure meststoffen betreft, het onder 
den invloed van den plantengroei daaruit in den grond achter- 
blijvende zuur blijft slechts bij uitzondering, n.1. in bijzonder 
basenarme gronden, als zoodanig bestaan en oefent dan na- 
tuurlijk, dank zij de waterstofionen, een koaguleerenden invloed 
op de grondkolloïden uit, werkt dus gunstig op de grondstruc- 
tuur. In den regel wordt het zuur echter direct aan ver- 
schillende basen van den grond, speciaal aan kalk, gebonden. 
Een koagulatie door de waterstofionen is dus niet te verwach- 
ten, wel daarentegen door het in oplossing gebrachte twee- 
waardige kalkion. In den beginne zullen dus die zouten gunstig 
op de grondstructuur inwerken; op den duur echter zal de 
grond onder den invloed van veel regen aan kalk verarmen 
en daardoor dus in structuur achteruitgaan. 
Anders is het gesteld met de fysiologisch basische kmist- 
meststoffen. Afgezien van de fosfaten, die meestal als kalk- 
verbindingen gegeven worden en waarbij de resteerende kalk, 
dank zij het tweewaardige kalkion, gunstig op de grondstruc- 
tuur inwerkt, werken deze spoedig ongunstig in op de grond- 
structuur. Chilisalpeter is in dit opzicht berucht. Bij bemesting 
hiermede blijft na afloop van de voedselopnanie door de planten 
een niet onbelangrijke hoeveelheid natron in den grond achter, 
die zich wel is waar aan koolzuur tot natriumcarbonaat bindt, 
maar toch in dien vorm nog sterk alkalisch reageert. 
Wij hebben vroeger reeds gezien, dat alkalische stoffen door 
de aanwezigheid van OH-ionen solvormend inwerken op nega- 
tieve koUoïden en op suspensies en ook dat de grondkolloïden 
in hoofdzaak electronegatief zijn. Bij gevolg is dus zuiver 
theoretisch te verwachten, dat het na bemesting met chilisal- 
peter onder den invloed van den plantengroei overblijvende 
natriumcarbonaat de grondkolloïden in den soltoestand en de 
kleideeltjes tot suspendeering brengt, m. a. w. dat de grond zijn 
kruimelstructuur verliest én in de korrelstructuur overgaat. 
Inderdaad vertoonen zware kolloïdrijke kleigronden, die met 
