— 284 — 
groote verdiensten in deze zaak openlijk erkend zijn door 
de toekenning van den Nobelprijs, Prof. Gol(?i, heeft op het 
congres in een lange rede in hoofdtrekken de geschiedenis 
van den veldtocht tegen de malaria geschetst en de door 
wetenschap en praktijk behaalde overwinningen verkondigd. 
GoLGi begint met er de aandacht op te vestigen, dat dit 
onderwerp op alle tot nu toe in Italië gehouden rijstcongressen 
is besproken, hij schildert dan de vlucht, die, in aansluiting 
aan de daar gehouden voordrachten en hiermee verbonden 
onderzoekingen van Del-Bono, Grassi, Pezza e.a., de studie 
der malaria van lieverlede heeft genomen en stelt in 't licht, 
dat de op die congressen gevoerde discussies en aangenomen 
moties een groot aandeel hebben gehad aan de wetten, die 
op dit gebied zijn tot stand gekomen, en aan de zoo onont- 
beerlijke medewerking van dokters en patiënten, grondbe- 
zitters en planters, met behulp waarvan nu reeds zoo be- 
langrijke resultaten zijn verkregen. 
Zoodoende is het gelukt, aan te toonen, dat rijstcultuur 
en malaria volstrekt niet onafscheidelijk aan elkaar verbon- 
den zijn, en daarmede heeft men den gedurende langen tijd 
bestaanden tegenzin tegen deze cultuur kunnen overwinnen. 
Zelfs heeft de rijstcultuur, door de krachtige wijze waaropzij 
het tot stand komen van de wetten betreffende af bakening der 
malariastreken, mechanische bescherming van vaste woningen, 
verwijdering van stilstaand water en vooral de gratis kinine- 
verstrekking van staatswege, heeft bevorderd, een zeer be- 
langrijke vermindering dier ziekte in de hand gewerkt. 
De algemeene sterfte, welke in de laatste jaren in Italië 
geleidelijk is verminderd, was reeds in 1898 in de klassieke 
rijststreken (Novara, Pavia, Mantua en Vicenza) lager dan 
de gemiddelde sterfte en is dat, behalve in Mantua, ook ge- 
bleven. Wegens de meerdere ontwikkeling der bevolking 
van Noord-Italië boven die van Zuid-Italië is de bewijskracht 
van deze omstandigheid niet boven allen twijfel verheven, 
maar in ieder geval toont zij toch aan, dat de sterfte in 
rijstverbouwende streken niet bijzonder hoog behoeft tezijn. 
En uit de belangrijke afneming van de sterfte gedurende 
13 jaar in t wee der vier genoemde rijststreken volgt wel, dat 
