— 292 — 
heeft de techniek, hierop voortbouwend de opdracht vervuld. 
Wat den landbouv^ betreft, mag de aanleiding genoeg bekend 
verondersteld worden. De bronnen , die natuurlijk voorkomende 
stikstofverbindingen als meststoffen leveren, zullen in afzien- 
baren tijd niet voldoende in de behoefte kunnen voorzien. Dit 
is . vooral met de chilisalpeter het geval, in mindere mate met 
de steenkool, wier industrie een groot deel der ammoniak- 
zouten als meststoffen levert. 
Het in de punten A en B vastgelegde, theoretische schema 
is tot op heden door de techniek voor de praktijk uitgewerkt 
als volgt: 
A. Oxydatie van de luchtstikstof in een electrischen lichtboog , 
(de procédé's van Biekeland en Eyde, van Schönheek, en van 
Pauling). 
B, 1. Binding van de luchtstikstof aan calciumcarbide 
(bereiding van „kalkstikstof" volgens het procédé van Fkank 
en Caeo), 
2. Bereiding van ammon iak uit aluminiumcarbide en lucht- 
stikstof (procédé van Seepek). 
3. Synthese van ammoniak uit luchtstikstof en waterstof 
(procédé van Habee). 
Thans mogen nadere bijzonderheden volgen. 
De stikstofoxydatie in een electrischen lichtboog is volgens 
onderzoekingen van Neenst en Waetenbeeg een thermisch 
proces. Hoe hooger de temperatuur, des te meer stikstofoxyde 
(NO) komt naast vrije N en O voor. Voor lucht van 1200^ 
is bij evenwicht het gehalte aan NO nog niet r/o, bij 2000^ 
meer dan 1%, bij 3000^ meer dan 4%. Bij langzame afkoeling 
valt het NO weer uiteen in N en O. Bij snelle afkoeling- 
daarentegen bereikt men omstandigheden, waaronder de 
snelheid, waarmee het NO zich splitst, klein wordt. Reeds 
bij 100(0 gaat die splitsing langzaam. Volgens Habee is de 
vorming van NO niet zoozeer aan de hooge temperatuur toe 
te schrijven, maar veel meer het resultaat van de electrische 
energie. Hoe het ook zij, de hooge temperatuur wordt ver- 
kregen door den electrischen lichtboog. Aan het einde van 
de negentiende eeuw werden voor het eerst door de groot- 
industrie pogingen in bovenbedoelde richting gedaan bi] de . 
