— 412 — 
der onderneming gebracht, waar het definitief gedroogd wordt. 
De takken worden daartoe gelegd op een traliewerk van bam- 
boe („barba cua)'' van ongeveer 10 tot 12 meter diameter, 
waaronder men verwarmt. In de verbeterde inrichtingeii 
is de oven op zij aangebracht in den grond, en deze heeft 
dan een opening, uitkomende onder het bamboerooster. Iq 
dien oven maakt men een vuur van zeer droog hout, zorg 
dragende, dat de vlammen niet te ver komen, om geen brand 
te veroorzaken. 
Het drogen duurt 14 tot 16 uur; men brengt dan de tak- 
ken over naar de „cancha'', een soort van dorsch vloer, waar 
alles met houten sabels tot fijne stukjes geslagen wordt. 
De „Yerba" wordt dan in vierkante zakken van ossenhuiden 
verpakt. Deze huiden worden eerst in water zacht gemaakt, 
en zetten dan bij het verpakken uit, daar de maté er in 
geperst wordt; de volgestopte zakken plaatst men in de zon, 
waardoor ze inkrimpen en den inhoud sterk samenpersen. 
Een zak weegt van 60 tot 150 KGr. Men stuurt ze zoonaar 
de fabrieken, waar de Yerba nog fijner gestampt wordt, het- 
geen soms in molens gebeurt. 
Soms vindt men in den handel ook blaren in hun geheel 
(maté en folha). 
In Zuid-Amerika onderscheidt men vooral de volgende 
drie soorten : 
a) , Gad'Cuy of Gad-cuyo: de zeer jonge, nog niet ontrolde 
blaadjes, van loodachtige kleur; 
b) . Cad-mirien\ evenals a) een zeer fijue soort; het blad is 
door zeeven en uitzoeken ontdaan van steeltjes, takjes en 
hoofdnerf ; 
c) . Gad-guacu, Caaiina: groote, oudere blaren met takjes 
en steeltjes, deels tot een grof poeder gestampt, deels in 
den vorm van kleine stukjes. 
De door de bevolking gedronken maté is een grof poeder, 
vermengd ^met stukjes van takken enz. Men beweert, dat 
deze noodig zijn om een goed aftreksel te verkrijgen, daar 
het water anders slechts moeilijk het fijne poeder bevochtigt 
In Paraguay wordt de thee gezet in een kleine kalebas; 
hierin brengt men eerst de „bombilla", een pijp van zilver, 
