— 416 — 
Bijna alle de hier genoemde theesurrogaten zijn vrij van 
coffeïne, en hebben met echte thee slechts een min of meer 
sterk looistof gehalte gemeen. Het looistofgehalte kan soms 
zeer gering zijn, b. v. voor het blad van Lycium sinense^ 
(1,12 %j, terwijl daarentegen de Kaukasische thee ^0,82 % bevat. 
Van minder belang zijn de volgende theesurrogaten, die 
deels als genotmiddel, deels als geneesmiddel gebruikt worden: 
In Noord-Amerika heeft men de „Apalacenthee" van de bla- 
ren van Prinosglaber {= Het glaber), „Labador''-en „Jamestea" 
van verschillende Ledumsoorteu, „Kanadathee" of „bergthee" 
van Gaultheria procumbens^ „Golden Rod" va^n Solidago odora, 
„New-Jersey-tea" van Ceanothus americanus, „Mexikaansche 
thee'' van Ghenopodium ambrosioides (ganzevoet), „Oswegotea" 
van Monardasooïten. Ir. Zuid-Amerika bestaat er verder oog 
,,Antillenthee", van verschillende planten bereid, en „Kordil- 
leerenthee" van Eritrichium gnaphaloides. 
Ten slotte volgt hier nog een gebruikelijke manier van 
het beoordeelen der thee in Europa: 
a). Men zoekt ten eerste naar vreemde plantendeelen, het- 
geen, indien noodig, microscopisch geschiedt. 
ft). Het watergehalte van de thee moet ongeveer 8 — 12^/0 
bedragen. 
c) . Minerale bestanddeelen mogen hoogstens voor 8^0 voor- 
komen, en niet minder dan voor S^jo. Veel keukenzout 
en asch wijst op averij, evenals lood. 
d) . Groene thee moet minstens 290/^ waterig extract ge- 
ven, zwarte thee minstens 24^/0. Goede thee geeft 
30 — 4O0/0 waterig extrakt. 
e) . Het coffeïoegehalte moet minstens l^/o bedragen, het 
looistofgehalte minsten lO^/o bij groene en 7.5o/o bij zwarte. 
Hierbij moet gelet worden op eventueel kleuren met 
catechu. 
/). Thee, welke lood bevat, dus averijthee, moet voor hel 
verbruik verboden worden en kan alleen nog dienen 
voor de bereiding van coffeïne. 
Voor de gebezigde literatuur zie men : 
ViLLiEKS et CoLLiN, Traité des altérations et falsiflcations 
des substances alimentaires. 
