sprokkelingen op Landbouwgebied. 
EEN NIEUW GEVAL VAN ONVRUCHTBAARHEID 
BIJ SUIKERRIETGRONDEN 
DOOR 
F. Ledeboer en A. E. Berkhout. 
Het hier besproken geval betreft een grond, gelegen in het rayon 
der S. F. Petaroekan te Pemalang. 
De struktuur van dezen grond, welke overeenkomst vertoont 
met de fosforzuur- en stikstofarme Cheribonsche „Rantja-minjak's", 
is bijzonder slecht : bij aanwezigheid van voldoend water zwelt 
de grond op tot een agar-agar-achtige massa, die voor lucht en 
water nagenoeg ondoorlatend is. 
Bij uitdrogen vormen zich aan de oppervlakte harde korsten, 
die sterk scheuren, doch onder de gescheurde, harde laag blijft 
de grond brijachtig. 
De in dezen grond geplante bibits liepen wel uit en vormden 
eenige b'aadjes, doch stierven daarna weer af. Padi en polowidjo 
slaagden hier evenmin, hetgeen door den Inlander aan ziltigheid 
werd toegeschreven. 
Aan den rand dezer onvruchtbare plekken werden stukken aan- 
getroffen, waar de planten nog wel in leven, bleven, maar de groei 
toch zeer achterlijk was. De grond was hier donkerder, meer 
bruin gekleurd en van niet zoo slechte physische structuur als op 
de absoluut onvruchtbare plekken. 
Bij het chemisch onderzoek bleek, dat, hoewel chloriden noch 
sulfaten in deze gronden in schadelijke ho^ veelheden waren aan 
te toonen, daarin toch een aanzienlijke hoeveelheid natron in een 
in water oplosbaren vorm aanwezig was (resp. 0.255 pCt. en 
0.128 pCt. NasO;. 
Dit natron bleek aan koolzuur gebonden en we! in den grond 
der absoluut onvruchtbare plekken geheel, terwijl in den grond der 
niet geheel onvruchtbare stukken, naast koolzure natron, zwavelzure 
natron in niet geheel onbeteekenende mate voorkwam. 
