— 422 — 
aantasten. Zij wordt waargenomen bij verscheidene planten op het 
Schiereiland Malakka en, hoewel er slechts enkele, en dan nog twij- 
felachtige, berichten zijn omtrent haar voorkomen op boomeninde 
rimboe, neemt men toch aan, dat zij van inheemsche gewassen is 
overgegaan op plantageboomen. Van haar bestaan is het eerst 
melding gemaakt in 1904.. In de laatste jaren, en vooral in de 
laatste 18 maanden, heeft zij zich sterk verspreid, hetgeen wellicht 
moet worden toegeschreven aan het buitengewoon natte weder 
gedurende het jaar 1913. 
Thans komt de ziekte het meest voor in Zuidelijk Perak; zij 
breidt zich uit in Noordelijk Selangor en is ook waargenomen in 
Pondok Tandjong (Noordelijk Perak), Negri Sembilan en Telok 
Anson. Zij schijnt zich het gemakkelijkst te verspreiden na zwaren 
regenval en in dicht beplante streken. De ziekte wordt veroorzaakt 
door een zwam, die bijna ieder deel van den boom, dat zich boven 
den grond bevindt, met uitzondering van de bladeren, aantast, en 
bij voorkeur binnendringt in de oksels van de takken, waarschijnlijk 
omdat zich op deze plaats eerder dan op eenige andere water kan 
verzamelen. Is de zwam eenmaal in den bast gedrongen, dan ver- 
spreidt zij zich in boven- en benedenwaartsche richting en de bast 
vangt aan te rotten. Daarna beginnen de bladeren aan de aange- 
taste takken te verwelken en sterven. Aan de verwelkte bladeren 
is dan ook te bepalen, waar de boom is aangetast, terwijl gewoon- 
lijk op de plaatsen, waar de zwam indrong, de boom melk begint 
uit te zweeten. De ziekte wordt meestal waargenomen bij boomen 
tusschen de 3 en 10 a 15 jaren oud. 
„Pink Disease'' is gemakkelijk te herkennen en wordt niet licht 
met andere ziekten verward. Het meest bekende kenmerk is wel de 
rose korst, die in den bast is ingevreten en wel bij voorkeur aan die 
zijde van den boom, welke het minste zonlicht heeft. Toch mag uit 
den naam der ziekte niet worden afgeleid, dat zij zich steeds door 
eene rose kleur verraadt, want vaak worden kleine onder elkaar 
gelegen puistjes gevormd, van spinnewebachtige structuur, in kleur 
afwisselend tusschen wit en zeer licht rose. 
In het tweede, zoogenaamde Necator-stadium vertoonen zich op 
den bast oranje-roode wratjes, meestal aan den zonnekant van den 
boom. Dit tijdperk levert het meeste gevaar voor de verspreiding 
van de ziekte, daar de sporen door wind, insecten, vogels of door 
de koelies, die de boomen behandelen, op onbesmette planten wor- 
den overgebracht en deze op hunne beurt aansteken. 
Ter bestrijding van de ziekte beveelt de Heer Brooks in de eerste 
