— 496 — 
DE CULTUUR VAN DE VANILLE OP MADAGASCAR. 
De vanillecultuur neemt op Madagascar een zeer belangrijke plaats 
in. Gedurende 1912 werd voor een waarde van 4 millloen franks 
geëxporteerd. 
De soort, die daar aangeplant wordt, is de Vanilla planifolia. 
Zij groeit op de meest verschillende grondsoorten, het best echter 
op vulcanische gronden. 
Uit de analyse van grondmonsters van verschillende vanilleonder- 
nemingen is gebleken, dat de grootste oogsten worden verkregen 
daar, waar de grond rijk aan kali en vooral aan fosforzuur is. Daarin 
ligt dus tegelijk een aanwijzing, hoe men de productie door bemesting 
kan opvoeren. 
Üm goed te groeien eischt de vanille een vochtig klimaat. Een 
periode van langdurige droogte is voor deze plant schadelijk. Men 
denkt daarom in Madagascar erover, de vanilleaanplantingen zoo 
aan te leggen, dat ze geïrrigeerd kunnen worden. 
Als schaduwboomen doen Albizzia Lebbek en soms pisangs dienst. 
Waar een ontginning op boschgrond wordt aangelegd, houdt men 
bij het ontginnen een voldoend aantal van de hoornen aan eii 
bezigt deze als schauwboomen. Men laat de vanille opgroeien tegen 
boompjes van Jatropa Curcas of soms tegen Dracaena tesselata. 
Deze stutboomen plant men op een afstand van 1,50 M. in rijen, die 
2 M. van elkaar verwijderd zijn. 
De vanille wordt vermenigvuldigd door middel van stekken, die 
een lengte van niet minder dan 1,50 M. moeten hebben. Aan het 
onderhoud moet groote zorg besteed worden. De vanille kan nl. 
in het geheel niet tegen onkruid. Te veel zon is even schadelijk 
als te zware schaduw. Van tijd tot tijd worden de planten weer 
opgebonden en goed op de stutboomen verdeeld. Omtrent net opsnoei- 
en is men het nog niet eens. Het wordt wel overal gedaan, maar 
ieder volgt daarbij zijn eigen systeem. Van tijd tot tijd bedekt men 
op Madagascar den grond met allerlei plantenafvai om de humus- 
vorming te bevorderen, waarvoor de vanille bijzonder dankbaar 
is. 
De vanille bloeit voor het eerst na drie jaar, soms, wanneer men 
bijzonder groote stekken als plantmateriaal heeft gebruikt, reeds na 
twee jaar. De bloemen worden door vrouwen en kinderen kunstmatig 
bestoven. Zes a zeven maanden later zijn de vruchten rijp. Men 
herkent dit daaraan, dat het puntje van de vrucht geel wordt. 
De bereiding van de vruchten is zeer ingewikkeld. Op Madagascar is 
zij meestal in handen van speciale bereiders, die den oogst van ver- 
