— 506 — 
feloos de hoeveelheid mangaan-verbindingen kan vermeerderen. Zoo 
bleek een der Italianen, dat een dosis van ruim 300 KG. Man- 
gaannitraat per HA. eene vernietigende werking op het gewas 
uitoefende. Aan dea anderen kant kon een Duitsch onderzoeker, 
door de hoeveelheid van dit zout tot 3000 KG. per HA. op te 
voeren, niets van een nadeeligen invloed bespeuren. 
Resumeerend kunnen we naar onze meening dus vaststellen, dat 
over het algemeen wel eene verbetering van de productie, zij het ook 
soms een geringe, door mangaansoorten te verkrijgen is, doch dat 
het zeer aanbevelenswaardig is, meer proeven te nemen. 
Deze zijn nu door Pfeiffer en Blanck met verschillende man- 
gaanverbindingen met haver als proefplant op zeer zorgvuldige 
wijze verricht. Hunne eerste resultaten waren, dat oplosbare man- 
gaanzouten, hier het sulfaat, bij eene hoeveelheid van 225 K. G. 
(op Mangaan berekend) reeds duidelijk schadelijk werkten, dat daar- 
entegen bij onoplosbare verbindingen ("hier het carbonaat) geen 
nadeelige invloed, integendeel een duidelijke productie-vermeerde- 
ring te constateeren viel. 
Deze uitslag is aan veldproeven getoetst, waarbij echter groote 
hoeveelheden werden vermeden, omdat een praktische toepassing 
hiervan toch nooit loonend zou kunnen zijn. Het resultaat was ech- 
ter ditmaal, dat eene gunstige werking in 't geheel niet viel waar 
te nemen. 
Het volgende jaar werd op hetzelfde terrein beproefd, of een 
herhaalde mangaanbemesting wellicht beter gevolg zou hebben en 
inderdaad werd bij suikerbieten eene aanzienlijke vermeerdering 
in opbrengst geconstateerd, mogelijk door nawerking van den mest 
teweeggebracht. Groot is echter de waarschijnlijke fout, hetwelk 
den schrijvers aanleiding geeft om nog eens met klem het nut van 
de berekening van dit cijfer te betoogen. 
Zoo kan de conclusie van deze serie proeven niet anders luiden 
dan dat wel onder zekere, nog onbekende omstandigheden man- 
gaanverbindingen gunstig op de productie werken, maar toepassing 
voor de praktijk nog niet aangeraden mag worden. 
Het laatste woord was dus nog niet gesproken en nieuwe proe- 
ven moesten in gang worden gezet. 
In hun tweede verhandeling hebben Pfeiffer en Blanck de 
uitkomsten hiervan gepubliceerd. Ditmaal werd ook een opgave 
van Stoklasa, dat de schadelijke werking van groote hoeveelheden 
mangaanzouten door aluminium-verbindingen zou worden opge- 
heven, gecontroleerd. 
