— 509 — 
KUNNEN INSECTEN VOOR INSECTICIDEN 
ONVATBAAR WORDEN? 
In sommige streken in Amerika helt men tot de meening over, 
dat de zwavelkalk, die tegen de San José schildluis (Aspidiotus 
perniciosus) wordt aangewend, thans minder goede uitkomsten geeft 
dan vroeger. Men opperde de meening, dat deze schildluizen bezig 
zijn, voor de giftige werking van de zwavelkalk onvatbaar te worden. 
Ondanks de vele voorzorgen, door de vruchtenkweekers van 
Clarkston Valley (Washington) genomen, is daar de Aspidiotus 
sterk toegenomen. Dit leidde den auteur ertoe, gelijkwaardige 
zwavelkalkmengsels op verschillende plaatsen toe te passen en 
veertiendaagsche aanteekeningen te maken, van het percentage 
der schildluizen, welke gedood werden en welke overleefden. 
Het heet, dat de normale werking der zwavelkalk op schildluizen 
constant is en dat in minder dan een maand tijd de schildluizen 
geheel vernietigd worden. 
Bij de proeven te Clarkston bleek echter, dat 6 weken na de 
besproeiing nog van 4 tot 13% der schildluizen leefden en dat zij 
de periode van lentegroei waren ingetreden; ze waren blijkbaar 
maar zeer weinig gevoelig voor de hoeveelheid verweerde zwavelkalk, 
die nog achtergebleven was. Sproeimiddelen tegen schildluizen, 
uit olie bestaande, bleken overal, waar ze beproefd waren, hun 
gewone fatale werking op de schildluizen te hebben uitgeoefend. 
Het schijnt buiten twijfel te zijn, dat sommige der schildluizen 
tegen de zwavelkalk bestand zijn, daar alle schildluizen bij de 
proeven er gelijkelijk aan waren blootgesteld. Indien dit dus zoo 
is, dan zou een uiterste conclusie tot de meening voeren, dat deze 
resistente vormen een ras in het leven zouden kunnen roepen, dat 
geheel immuun zou zijn. 
Van het Mendelsche standpunt gezien echter, zijn volgens de auteur, 
deze gevolgtrekkingen niet zoo onrustbarend als ze wel lijken, daar 
bij besproeiing steeds een zeker aantal niet door insecticide geraakt 
wordt en déze zouden in elk geval een nakomelingschap verwekken, 
welke niet tegen de werking van zwavelkalk bestand zou zijn. 
Daar het insecticide wel ongeveer elke tiende generatie beïnvloeden 
zal, is het niet waarschijnlijk, dat, indien de ongevoeligheid daar- 
voor gedurende den levensduur van een individu wordt verkregen, 
deze nog over een periode van tien generaties merkbaar zou zijn. 
Verder blijkt weerstandsvermogen een Mendeliaansch terugwerkend 
karakter te dragen, zoodat kruisingen met niet resistente individuen, 
niet resistente nakomelingen tot gevolg zouden hebben. 
