— 526 — 
pluimtakken zijn voorzien van zeer kleine, schuinopwaarts 
gerichte stekeltjes en voelen daardoor bij het terugstrijken 
ruw aan. De grootere assen der bloeiwijze zijn dikwijls met 
een witte, op schimmel gelijkende waslaag bedekt. De steeltjes 
der afzonderlijke aartjes bereiken een lengte van 1 — 3 mM, 
de aartjes, die den top ter takken afsluiten, zijn schijnbaar 
langer gesteeld. Bij de op Java gekweekt wordende variëteit 
zijn de aartjes geheel kaal, ze zijn langwerpig, tamelijk spits, 
op dwarse doorsnede nagenoeg rolrond, 3 — 4 mM lang, 
2- bloemig, de onderste bloem (Bg) is cf» bovenste (BJ §. 
is veel korter dan het aartje, 1 — 1| mM lang, eirond 
stomp, glad, dunvliezig. bereikt een lengte van 3 — 3^ mM. 
zij is glad, dunvliezig, met 5 vrij zwakke nerven, de randen 
zijn binnenwaarts omgebogen, gg is ongeveer even lang als 
evenals deze glad, dunvliezig, 5- nervig. Ps is zeer dunvlie- 
zig, wat korter dan gg, glad, de randen zijn binnenwaarts 
omgebogen. Tusschen gg en pg vindt men alleen 3 meeldra- 
den met groote, gele helmknoppen. g4 is duidelijk korter 
dan gs, deze gluma bereikt een lengte van 2J — SmM.enis 
witter van kleur dan de overige glumae, duidelijk overlangs 
en overdwars geribd, ietwat harder dan de 3 andere glaraae, 
vooral na den bloei. p4 is aan de rugzijde op dezelfde wijze 
geribd als g4, de gewelfde randen zijn glad, de uiterste naar 
de binnenzijde gekeerde rand is zeer dunvliezig, Tasschen 
g4 en P4 vindt men 8 meeldraden en een langwerpig vrucht- 
beginsel met 2 vrije stijlen en groote, gevederde purperen 
stempels. 
Vruchten zijn op Java, naar het schijnt, nooit waargenonaen. 
Bloeitijd; Het geheele jaar bloeit de plant overvloedig. 
Vaderland: De plant is inheemsch in BraziUë en tropisch 
Afrika, doch wordt tegenwoordig wegens haar groote voeder- 
waarde in alle tropische gewesten gekweekt, het eerst wel 
in Trinidad (1740); daar is het gras thans tot op 1500 M. 
zeehoogte geheel ingeburgerd en het meest verspreide weide- 
gras geworden. In 1793 werd het in Engelsch-Indië als 
voedergras aanbevolen, reeds in 1831 werd het daar met 
zekerheid gekweekt. In Ceylon wordt het tot op 1200 M. 
