EEN OMGEKEERDE HUISHOUDING. 
Diegenen onder de lezers, die de goede gewoonte hebbeo, nu en 
dan door een fiksche wandeling in het vrije veld den dagelijkschen 
sleur te onderbreken en aldus een nieuwen voorraad levenslust 
en gezondheid op te doen, het veel verbreid bijgeloof ten spijt, 
dat het in dit land daarvoor te warm is en zonnesteken het 
onvermijdelijk gevolg van dergelijke excursies zijn, zullen 
ongetwijfeld meermalen tusschen gras en struiken iets hebben 
zien bewegen, dat op het eerste aanschouwen veel weg had 
van een zich snel uit de voeten makenden rat of ander dergelijk 
ongedierte, doch bij goed toekijken bleek een vlug voorttippe- 
lend, alleraardigst vogeltje te zijn met een hoogen rug (als 
van een kalkoen of parelhoeo), en een zeer kort, afgerond 
staartje. In een oogopslag is de verwantschap van dit 
kruipertje met patrijs en kwartel te bepalen, zoowel wegens 
den algemeenen vorm, als wegens den typischen, hoenderach- 
tigen bouw van kop en sneb. Het diertje, de poejoe 
(Turnix pugnax, Temm.) is dan ook een den kwartel zeer naMj 
staande vertegenwoordiger der familie van de Patrijsach- 
tigen van de orde der Hoender ach tigen. 
Ofschoon de poejoe op Java zeer verbreid is (trouwens 
ook elders, zooals b.v. Sumatra), ziet men hem toch niet zoo 
heel vaak. De oorzaak hiervan is, dat het vogeltje niet veel 
voor menschelijke belangstelling voelt, zelfs geneigd is zich 
daaraan te onttrekken (waar het deugdelijke redenen voor heeft) 
en in de kunst van zich te verbergen een groot meesterschap 
bezit. De kleur, waarvan het ensemble het best te vergelijken 
is met een gespikkeld, dof bruinrood, als van aarde en dorre 
bladeren (van nabij beschouwd, blijkt er echter nog vrij veel 
teekening in te zijn) werkt daartoe grootelijks mede, doch 
bovendien manoeuvreert de poejoe zoo handig in het terrein, 
dat alleen een tamelijk goed opmerker hem een enkelen 
keer, en dan nog slechts voor heel korten tijd, in dekijkers 
krijgt. Opvliegen doet hij slechts in den uitersten nood ; men 
