— 551 — 
moet dan welhaast op hem trappen ; doch bij het minste onraad 
tusschen gras en struiken door stilletjes wegsluipen, desnoods 
eenige oogenblikken zich roerloos stilhouden in de onmiddellijke 
nabijheid van den belager — of wien hij daarvoor houdt — is 
zijn gewone wijze van doen. Gaat hij noodgedwongen een 
enkele maal toch op de wieken, dan is het tamelijk snel, doch 
slechts over een korten afstand, ten hoogste een vijftig 
meters. Het snorrend geluid, dat daarbij ontstaat, als van 
een roteorenden dynamo, bewijst, dat de vlucht is te ontleden 
in een reeks zeer snelle slagen van de korte vleugeltjes, 
bijgevolg zeer vermoeiend voor den vogel moet zijn. Gedurende 
het vliegen ziet hij niet of zeer slecht voor zich uit, of heeft 
hij heel weinig stuur in de machine, want staat er een of 
andere hindernis in de baan, dan vliegt hij er pardoes tegen aan. 
Schrijver dezes zag eens op die wijze een opgejaagden p o e j o e 
midden op den dag met groote vaart tegen een gemakkelijk 
te ontwijken en goed zichtbaren, nl. helwit gekalkten muur 
optornen, een onbesuisdheid, die het arme schepseltje met 
den dood moest bekoopen. 
De lucht is dus niet het element van dezen vogel. Des te 
vlugger beweegt hij zich op den grond. Ziet men hem over 
een stukje open terrein zich uit de voeten maken, dan is dat 
in den waren zin een voorbijflitsen, waarbij het oog van den 
waarnemer het diertje ter nauwernood volgen kan. En 
daarbij ziet het wel degelijk goed voor zich uit, want steeds 
gaat het regelrecht in de richting van de dichtstbijzijnde 
dekking, een struikje, een bamboestoel, een omgevallen 
boomstam of iets dergelijks. Daar blijft het liggen, den vijand 
steeds in het oog houdend en eerst ruimend indien het gevaar 
geweken is, of zoo nabij gekomen, dat een nieuwe vlucht 
noodzakelijk wordt. Vooral als de schuilplaats bereikt is, 
nadat het vliegvermogen te hulp is moeten worden geroepen' 
ligt de poejoe zeer vast, hetgeen mede er op wijst, dat die 
wijze van voortbeweging hem groote inspanning kost. In- 
landsche karbouwenhoeders baseeren op deze eigenaardigheid 
een vangmethode, die, hoewel niet vaak, een enkelen keer 
toch wel eens een goed resultaat heeft. Indien zij nl. een 
poejoe hebben zien neerstrijken onder een geïsoleerd struikje 
