NOG EENS OVER SALVIA'S. 
Met genoegen, hoewel niet met volledige instemming, heb 
ik kennis gemaakt met het interessante artikel, dat van de 
hand van den heer Wigman Jr. is verschenen in een der 
vorige afleve ringen van dezen jaargang vanTeysmannia(pag, 
330 en vgd). 
Inderdaad is Salvia splenclens^ waarvan hij de cultuur zoo 
dringend aanbeveelt, een schitterende sierplant, die in 
lederen tuin een plaats verdient; met wat hij daarvan zegt, 
zal ieder zich kunnen vereenigen. Niet eens met hem ben 
ik het, waar hij zegt, dat men de plant nog maar zelden 
gekweekt ziet. Op mijn zwerftochten over Java heb ik haar 
in honderden tuinen en tuintjes gekweekt gevonden, zoowel 
door inlanders als door Europeanen, vooral in de bergstre- 
ken. Daar wordt de plant dan ook, zooals de heer Wigman 
terecht opmerkt, het mooist. Minder juist is het echter, dat 
de plant in de buurt van Sindanglaja zoo goed als verwilderd 
zou zijn; de roode yorm is dat zeker niet, bij mijn weten 
verwildert de typische Salvia splendens nooit. Mogelijk echter 
is hier verwarring in het speL Er bestaat namelijk een SaZ- 
^ia-soort, die in habitus met Salvia splendens groote overeen- 
sternming vertoont, echter donkerpaarse kelken en bloemkro- 
nen heeft en nog in enkele andere punten afwijkt. Deze 
soort, sinds jaren in den Buitenzorgschen Botanischen Tuin 
onder den onjuisten naam van Salvia mexicana gekweekt, 
staat in den tuin van Tjibodas onder den kweekersnaam Salvia 
splendens var. amoena. Het is mogelijk een bastaard van 
Salvia splendens met een andere soort, zeker g'em eenvoudige 
kleurverscheidenheid. In de omgeving van Sindanglaja en 
bij de theeonderneming Tjisaroewa komt ze inderdaad in half- 
verwilderden staat voor. Ook deze plant verdient zeker 
gekweekt te worden, niet in de lagere streken echter, waar 
ze in den regel slecht gedijt. 
